ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه رحمتی
فاطمه رحمتیعاشق نوشتن هستم و دوست دارم خوانده شوم.
فاطمه رحمتی
فاطمه رحمتی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

داستان کوتاه خنده‌هایش

خنده‌هایش


صدای خنده‌هایش در اتاق پیچید و اتاق را گرم کرد. دنبال پسرش دوید و پتو را روی پسرک انداخت و او را گرفت. دستانش را زیر پتو برد و او را قلقلک داد. صدای پسرک در خنده‌‌های کودکانه‌اش گم شد.

- حالا گرم شدی؟

پسرک از شدت خنده خودش را جمع کرده بود و به مادرش فشار می‌آورد تا رهایش کند، اما او دست‌بردار نبود.

صدای زنگ‌زدۀ در بلند شد. هنوز در کامل باز نشده بود که بوی عرق آمیخته با دود سیگار هوای اتاق را دوباره سرد کرد.

مرد با موهای به‌هم چسبیده‌‌ای که چشمانش را پوشانده بود، تلوتلوخوران وارد اتاق شد.

پسرک سرش را زیر پتو پنهان کرد. سردی دستان لرزان مادرش را زیر بغل احساس کرد.

مرد لگدی به بخاری زد.

- اینم که همیشه خاموشه.

غرولندکنان پاهایش را روی حصیر کشید و خودش را کنار زن انداخت. پتو را از روی پسرک کشید.

- چرا می‌لرزی؟

پوزخندی زد. با چشمانی خمار به زن که چهره‌اش گرفته و پیشانی‌اش پر از چین شده بود، نگاه کرد.

- چیه؟ باز که مث برج زهرمار شدی، همین چند دیقه پیش صدای خنده‌ت تو کل خونه پیچیده بود.

دست سیاهش را روی موهای زن گذاشت و چند تارش را کشید.

- چند بار باید بهت بگم که نمی‌خوام صدای خنده‌‌ت رو همسایه‌ها بشنون.

پسرک آب بینی‌اش را بالا کشید و به مادرش بیشتر چسبید.

مرد با چشمان سرخش موذیانه به زن نگاه کرد.

- امشب مهمون داریم، بچه رو ببر پیش همسایه.

زن دست‌هایش را روی گوش‌های پسرک گذاشت. نگاه پرخونش را به مرد دوخت.

- تو رو خدا بسه... دیگه نمی‌تونم، کشش ندارم... غیرتت فقط برای صدای خنده‌هامه!

- هِرّی... نمی‌تونی! پسرت رو بذار و برو.

زن دست‌هایش را بیشتر روی گوش‌های پسرک فشار داد. نمی‌خواست پسرک صدای ضجه‌های روحش را بشنود. خودش را دید که در حال تقلا کردن در مردابی است. مشامش پر شد از بوی لجن و صدای نفس‌های بریده بریده‌اش را شنید.

قطره‌های اشک، گونه‌هایش را خیس کرد و روی موهایش چکید و باز از خودش متنفر شد.


پسرک چادر مادرش را کشید.

- مامان نمی‌خوام اینجا بمونم. امیر اذیتم می‌کنه.

روی دو پایش نشست. پسرک را در آغوش کشید و گونه‌اش را بوسید. گونۀ پسرک خیس شد.


وارد اتاق شد. به اطرافش نگاه کرد. اجاق گاز کوچک دو شعله، یخچالی که ارتفاعش به شانه‌اش هم نمی‌رسید، کمدی شکسته با چند ظرف رنگ‌ورورفته، چند لحاف و پتو در گوشۀ اتاق و بوی تعفن مردی که از مرد بودن فقط اسمش را داشت. آهی بلند کشید. بدنش از سرمای اتاق لرزید.

دستان سرد و بی‌حسش را به سمت قرص‌هایی که روی یخچال بود، دراز کرد. چشمان خیسش را به سقف اتاق دوخت و باز آهی کشید. ناگهان صدای خنده‌های پسرش در اتاق پیچید. دستش شل شد و صدای افتادن قرص‌ها را شنید. نگاه گریانش را دوباره به سقف اتاق دوخت.



۷
۲
فاطمه رحمتی
فاطمه رحمتی
عاشق نوشتن هستم و دوست دارم خوانده شوم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید