
حکایت شیرین
اسمش شیرین بود. صدایش میکردند: بلورُک
از دخترهای دیگر شادتر بود. بلند میخندید. توی مسیر خانه تا مدرسه و مدرسه تا خانه، کنار جوی آب میدوید. بالا و پایین میپرید. لیلی میکرد. شاخ و برگهای نخلها را میکشید. تاب میخورد. بالای نخلها میرفت. از شاخهها آویزان میشد. گاهی هم نامهای در جوی آب میانداخت.
توی عروسیها بشکن میزد و آواز میخواند. برای خودش شعری میخواند. میخواست برود تهران و با پسری تهرانی ازدواج کند.
مردم دِه میگفتند که بلورک دیوانه است. یک تختهاش کم است. دختر که این کارها را نمیکند.
بلورک 15 ساله شد. همسنوسالهایش را شوهر دادند. بلورک شعرش را میخواند و شوهری تهرانی میخواست. بلورک 18 ساله شد. مردم گفتند که بلورک ترشیده شده و بویش کل دِه را گرفته است. کدخدا به شهر رفت. کفاش پیری را میشناخت که زنش مرده بود و بچههایش ازدواج کرده بودند و کفاش تنها شده بود.
کدخدا به کفاش گفت: «چرا زن نمیگیری تا از تنهایی دربیایی؟»
بلورک قبل از آنکه بفهمد چه شده است، خودش را در لباس سفید عروسی کنار پیرمردی دید که بوی واکس و کفش کهنه میداد. چشمهایش را بست و با خودش گفت: «پسر تهرانی کجایی؟»
کفاش پیر بود و آرام و بلورک جوان بود و شاداب. جوان بود و بازیگوش. جوان بود و سرکش. جوان بود و با همۀ دیوانگیاش میخواست دیوانگی کند.
روزی رسید که بلورک توی رؤیاهایش دیده بود. توی کوچه بود یا توی خیابان یا توی بازار و یا توی خانۀ همسایه که پسر تهرانی را دید. پسر تهرانی نبود، ولی جوان و خوشقدوبالا بود. خوشقدوبالا بود و هوش دل بلورک را برد.
روزی هم رسید که بلورک توی دادگاه از پیرمرد کفاش طلاقش را گرفت. طلاقش را گرفت و زن آن پسر خوشقدوبالا شد که از خودش هم جوانتر بود و هم عاقلتر.
مردم دِه حرفها میزدند و بلورک شعرش را میخواند.