القصه زنی از همسر خویش پرسید: جانا! چنانکه من تو را دوست میدارم، مرا دوست میداری؟
همسر بگفتا: نیک نمیدانم، لیک میدانم که دوستت دارم؛ زیراکه با پیران، مهربانی و مادر مرا نمیآزاری و هرچند مهمان به خانه میآورم، خم به ابروی نمیآوری و چنان خدمتشان کنی که من مسرور گردم.
زن بدانست که ابروی کمانش پیش همسر هیچ است و این سیرت زیباست که او را عزیز کرده است.