آقای قلم

داشتم خواب می‌دیدم یا واقعیت داشت. من و این‌همه خوشبختی محال بود. نه! محال نیست

، در این دنیا هیچ‌چیز محال نیست وقتی که امیدی داشته باشی و برای آن تلاش کنی.
- خانم کریمی می‌شه لطفا این کتاب رو امضا کنید.
دلم لرزید، چه صدای آشنا و آرامی! سرم را بلند کردم. چشمانم درخشید. خدای من! خودش بود و بالاخره برگشته بود.

شکل‌ و شمایل عجیب‌غریبی داشت. اولین بار در پارک زندگی او را دیدم. قلم‌ به‌دست و خیره به دفترم روی نیمکتی نشسته بودم. نمی‌توانستم بنویسم. اولین قطرۀ اشکم کاغذ سفید دفتر را خیس کرد. خودکار را با شدت پرت کردم. تمام کاغذ خیس شده بود. از خودم متنفرتر شدم. چرا نمی‌توانم با بقیه کنار بیایم؟ چرا با وجود این همه آدم کنارم باز احساس تنهایی می‌کنم؟ چرا احساس می‌کنم بقیه مرا درک نمی‌کنند؟ چرا نمی‌توانم بنویسم؟ چرا نمی‌توانم؟
سرم را بلند کردم تا خودکارم را پیدا کنم. با دیدنش دهانم باز ماند و قطره اشک آخر قبل از رسیدن به گونه‌ام، خشک شد. هاج‌‌وواج نگاهش می‌کردم. روبه‌رویم مردی بود با سری مثل نوک یک قلم. چشمانم را بستم و بعد از چند ثانیه باز کردم. نه خواب نمی‌دیدم. مردی با سری قلمی روبه‌رویم ایستاده بود و حالا داشت لبخند می‌زد. خودکارم توی دستش بود. هنگ کرده بودم، نه می‌توانستم بترسم و نه می‌توانستم نترسم. کنارم روی نیمکت نشست. خودم را جمع کردم. متوجه لرزش پاهایم شد. نگاهش را به صورتم دوخت. لب‌هایش از هم باز شد و اولین کلمه‌ای که گفت را شنیدم و بعد کلمات دیگر در گوشم پیچید: بیشتر از این مواظب قلم‌هایت باش و به آن‌ها احترام بگذار.
خودکار را به سمتم گرفت. من هنوز گیج بودم. چند دقیقه‌ای طول کشید تا توانستم خودکار را از دستش بگیرم. گفت: حالا بنویس. انگار اختیاری نداشتم و دستم به فرمان آن مرد روی کاغذ به حرکت درآمد. بی‌اختیار همۀ آنچه را که ناراحتم کرده بود، نوشتم. دوسه صفحه بی‌وقفه نوشتم. سرم را بلند کردم، داشت با همان لبخند به من نگاه می‌کرد. نمی‌دانم چرا، ولی دلم می‌خواست آن مرد عجیب نوشته‌هایم را بخواند. دفترم را به طرفش گرفتم. دفتر را گرفت و شروع به خواندن کرد. گویی نیرویی از او برمی‌خاست و بر من اثر می‌کرد که احساس سبکی و آرامش می‌کردم. بعد از خواندن، گفت: هر روز بنویس. بالاخره زبانم چرخید و گفتم: شما می‌خوانید؟! آرام سرش را بالا و پایین کرد.
از آن روز به بعد هر روز در پارک زندگی روی همان نیمکت، کنارش می‌نشستم و می‌نوشتم. گویی سرش پر از واژه‌های نگفته بود که به قلم من روان می‌شدند تا من آن‌ها را توی دفترم بنگارم. می‌نوشتم و می‌نوشتم و روزبه‌روز حالم بهتر می‌شد. نگاهم معنوی‌تر شده بود و خودم را بیشتر می‌شناختم.
یک روز در دفترم نوشتم: شما آدم خیلی خیلی خوبی هستید.
بعد از خواندن این جمله گفت: دوروبر تو آدم‌های خیلی بهتری وجود دارند، فقط باید چشم‌هایت را خوب باز کنی و آن‌ها را ببینی.
گفتم: می‌شه از خودتون برام بگین.
گفت: هنوز زوده، یک روز حتما می‌گم.
حال خوشی داشتم. دفترها پر می‌کردم و چیزها می‌آموختم و روزها را می‌گذراندم تا اینکه رسید روزی که دیگر او را روی نیمکت، کنار خودم ندیدم. او رفته بود و نامه‌ای برایم گذاشته بود که فقط یک جمله داشت: تا می‌توانی بنویس.