سلام.
به نظر میرسه ما انسانها اغلب عجول به دنیا اومدیم.
دوس داریم خیلی زود حال بد رو به حال خوب تبدیل کنیم بدون اینکه به خیلی چیزا فکر کنیم.
دوس داریم سختیها خیلی زود تموم بشن و خوشیها رو در آغوش بگیریم. به قولی هلو بیا برو گلو باشه.
معمولا اهداف بلندمدت واسهمون جواب نمیدن و رها میشن و لازمه اهداف کوتاهمدت و نزدیک رو نشونه بگیریم تا این عجولبودن باعث نشه که کل فعالیتمون رو کنار بذاریم.
امروز که توی ویرگول گشت میزدم و مطلب میخوندم به گاهی خمیر را ورز بده و رهایش کن رسیدم که چهارسال پیش نوشته شده بود. من برداشت خاصی از این مطلب در ذهنم شکل گرفت که خب انگار برداشتی متفاوت از متن نویسنده بود؛ ولی بههرحال منشأ یه نوشتهٔ جدید شد واسم.

قبلترها آدما پرصبر و حوصله بودن، وقت میذاشتن و نون میپختن. شایدم چون نون میپختن، پرصبر و حوصله شدن.
تا حالا نون درست کردی؟
وقتی آرد و آب و کمی نمک و چیزایی ازین دست رو قاطی میکنی، لازمه که کلی ورز بدی تا خوب به خوردِ هم برن و به یه وحدت برسن. کِی میفهمیم به وحدت رسیدن؟ همون وقت که دیگه این خمیر به دست نچسبه. اونجاست که خوشحال میشی که کار رو خوب انجام دادی.
ولی این مرحله، پایان راه نیست. نمیتونی زودی این خمیر رو توی تنور بذاری تا بپزه.
همینجاست که باید صبوری رو یاد بگیری. آیا اون نونپز میشینه و زل میزنه و غصه میخوره پای این خمیر؟ یا میگه ای کاش لازم نبود اینهمه سختی بکشی تا ور بیای؟ نه خب.
اتفاقا یه پارچه روی نون میکشه تا هم چشماش دائم به خمیر نیفته و هم خمیر توی فضای گرم قرار بگیره و زودتر ور بیاد. بعدشم میره به کارای دیگهاش میرسه و هرازچندگاهی سر میزنه ببینه وقتش رسیده یا نه.

صبرکردن ما ولی این مدلی نیست. اصلا ما بلد نیستیم صبر کنیم.
انگار شش ماهه به دنیا اومدیم و غوره نشده میخوایم مویز بشیم.
بهفرض هم اگه در مسئلهای مجبور به صبر شدیم، اونو توی ویترین جلوی چشممون میذاریم و میشینیم نگاش میکنیم و غصه میخوریم که چرا باید اینطوری باشه؟ چرا اونطوری پیش نرفت؟ چرا این واسه من نشد؟ هی میایم ناخنک میزنیم به اون مسئله و نشخوار فکری میکنیم و خودمو عذاب میدیم.
یاد شاعرهای عاشق افتادم که بارها و بارها معشوق رو به خاطر میارن و در وصفش شعر میگن و اشک میریزن و و و . (شایدم ربطی نداشته باشه. فقط یادم به اونا افتاد.)
هیچکی هم نیست بگه تو تا اونجا که وظیفه داشتی پیش بری رفتی و خمیر رو ورز دادی، حالا یه کمی این مسئله رو رهاش کن به حال خودش بذار ور بیاد و جا بیفته و مراحل کار خودش پیش بره یه کم، بعد دوباره دست به تنور شو.
بعد از یه دورهٔ عاشقی و تلاش برای بهدستآوردن دل معشوق یا پروژه کاری که شروع کردی و احساس میکنی اونطور که میخوای پیشرفت نداشتی و به نتیجه دلخواه نرسیدی، احساس شکست نکن.
بهجای اینکه بری توی رختخوابت بخوابی و فاز افسردگی بگیری یا دائم گوشِت رو با آهنگای غمگین (شاید آهنگش تند و ظاهرا شاد باشه ولی محتواش غمگین و خیانت و دوری) پُر کنی، پاشو از جات و شروع کن به فعالیتی مفید: یه ورزشی، یه کمکی توی خونه، یه خوندن کتابی چیزی. اینجوری اون سر پرسودا کمی آروم میگیره و از سوداش کم میشه.
بین فعالیتهایی که مشغولشونی، توی یه زمانهایی هم به اون مسئله و راهحلش نگاهی بنداز و بهش فکر کن. حتی از یه خبره بخواه بیاد یه نظر به خمیرت بندازه ببینه ور اومده به اندازه کافی یا نه.
اگر ور اومده بود که خداروشکر، میری و میچسبونی به تنور و حظّ میبری از نونی که پختی و کاری که به ثمر رسوندی.
اگرم دیدی ور نیومد و خمیر خراب بود، میفهمی کاری از دستت برنمیاد و بیشتر از این منتظر نمیشی و اون مسئله رو کنار میذاری و فاتحهشم میخونی و تمام.
راستی حواست باشه که اگر خمیر رو رها کردی، حتما گاهی بهش سر بزنی ببینی توی چه وضعیتی هست. آخه اگه توجه کافی بهش نکنی، یهو میبینی دیر رسیدی و خمیرت اونقدر ترش شده که باید دور بندازیش.
اگرم اونقدر عجله کنی که به خمیرت وقت کافی ندی برای وراومدن، نونی که میپزی خوب درنمیاد و از تنور میافته و میسوزه.
از ما گفتن بود. ببین کجای مسئله گیر کردی.
این بود انشای امروز من.
امید است مورد رضای حضرت حق و تأییدِ نظر شما بوده باشد.
والسلام.

یازدهمین روز پاییز ۱۴۰۰.