سلام.
نمیدونم قراره این عاشقانهها تا کِی بیاد و نوشته بشه! شرح دلتنگیهای عاشقانه رو دوس دارم. البته اینکه بخوای هر بار از زاویهای بنویسی که خیلی تکراری نشه یا با شخصیتهایی که در ذهنت ساختی، کمی سخت میکنه کار رو. ولی خب بیشترش هم دلی هست و خودش باید بیاد و ساخته بشه.
نمیدونم آیا با همین عنوان ادامه پیدا کنه خوبه یا نه! باید بهش فکر کنم سر فرصت.
بههرحال بعد ار عاشقانههای یک، دو، سه، چهار، پنج و شش این بار هم دلم را به نوشتن سپردم.

تو بگو
کدام کار نکردهای مانده؟
کدام بهخاکافتادنی؟
یا کدام غرورِ ازپادرآمدهای؟
اصلا کدام دلبریای؟
و کدام آوازِ نخواندهای مانده؟
بارها سر به زیر
عشق را برایت زمزمه کردهام
نامت را فریاد زدهام
بارها به پنجرهٔ اتاقت خیره شدهام
بارها زنگ در خانهات را زدهام
و خودِ خودم را خُرد کردهام
تا تو باشی
فقط تو
تا روی ماهت را ببینم
تنها برای لحظهای
هرچه بیشتر تقلا میکنم
بیشتر دوری میکنی
این عشق
مثل باتلاقی مرا در خود فرو میبرد
و من خوشحالم از این غرقشدن در تو
آخر چشمهایت
اقیانوسِ آرامشگر من است
کاش فرصت همنشینی باشد
هنوز بر سردر دلم
نام تو حک شده است
به امید آمدنت زنده میمانم

روز دوم پاییز 1400.