سلام.
یادتونه درباره شهید نونخامهای واستون نوشتم؟ این دفعه یه ماجرای خیلی زیبا رو میخوام تعریف کنم از زبان یه راوی جبهه نقل شده.
ماجرا از این قراره که عدهای از راویان و رزمندگان میرن خونه شهیدی و با مادر و پدر این شهید دیدار داشتن. مادر شهید این ماجرا رو تعریف کرده:
من هروقت میرفتم سر مزار پسرم، خم میشدم و سنگ مزارش رو میبوسیدم. یه بار پدر شهید برگشت دعوام کرد و گفت چیه هر بار میریم سنگ مزار رو میبوسی؟! یه سنگ که بیشتر نیست.
من هم دلم شکست و خیلی ناراحت شدم.
وقتی خوابیدم، شهیدم اومد به خوابم و گفت:
مادر به حرف بقیه کاری نداشته باش. هروقت میای مزارم، خم بشو و سنگ مزارم رو ببوس.
تو هر بار که خم میشی و لبات رو میذاری روی سنگ مزار، من صورتم رو از اون پایین اونقد بالا میآرم که به سنگ مزار برسه و بوسهٔ تو روی صورتم قرار بگیره.

من که وقتی این ماجرا رو شنیدم اشک توی چشام جمع شد. خیلی صحنهٔ زیبایی هست به نظرم.
واقعا شهدا زنده هستند و این ما هستیم که فکر میکنیم اونا مردن.
شهید حسن فلاحتی متولد ۱۹ اردیبهشت ۱۳۴۹، موقع شهادت فقط ۱۵ سالش بوده و جزو شهدای دانشآموزه.

یادش گرامی.
اینم آخرین مطلب قبلی: