سلام.
میگن توی یه شرکت بزرگ ژاپنی که وسایل آرایشی تولید میکرده، یه اتفاق بهیادماندنی افتاده.
یکی از مشتریها زنگ میشه و از شرکت شکایت میکنه. میگه یه بسته صابون میخواسته بخره که دیده قوطیش خالیه.

بعد از این گزارش، مدیر ارشد کارخونه بلافاصله پیگیر میشه و این مشکل رو بررسی کارشناسی میکنه. دستور میده خط بستهبندی اصلاح بشه و از قسمت فنی و مهندسی میخواد که تدبیر کنه برای تکرارنشدن این مسئله. مهندسین هم دست به کار شدن و راهحلها رو بررسی کردن و بالاخره راهحل پیشنهادی رو ارائه دادن:
پایش (مانیتورینگ) خط بستهبندی با اشعه ایکس.
خیلی زود سیستم موردنظر خریده شد و با تلاش شبانهروزی مهندسان، دستگاه تولید اشعه ایکس و مانیتورهایی با دقت بالا نصب شد و روی خط تولید کار گذاشته شد. دو نفر اپراتور هم برای کنترل دائمی، پشت این دستگاهها به کار گرفتن تا قوطی خالی از این خط عبور نکنه.

خب تا اینجا رو که خوندین احتمالا میگین اینکه جذابیت خاصی نداشت. هر کارخونه و مدیری هم بود همین کارا رو میکرد دیگه. عادیه.
ولی ماجرا وقتی جالب میشه که بدونید درست همزمان با همین اتفاق، یه مشکل مشابه توی یه کارگاه کوچک تولیدی پیش اومده. خب یه کارگاه کوچیک که اونقدر نمیتونه هزینه کنه.
به نظرتون چی کار کردن؟
هیچی. یه کارمند معمولی و غیرمتخصص با یه روش خیلی سادهتر و کمخرجتر مسئله رو حل کرده.
چطوری؟
یه دستگاه پنکه در مسیر خط بستهبندی کار گذاشتن!
خب باد پنکه، قوطی خالی رو کنار میزنه دیگه. به همین راحتی.
همیشه دنبال یه راهحل خاص و پیچیده نباشیم. سعی کنیم راهحلهای ساده رو ببینیم.
اگه خوب دقت کنیم، ممکنه توی اتوبوس یا مترو یا خیابون از زبون یه بچه بشنویمش.
نکنه مشکل شما هم که به نظر با هر مسیری که رفتی حل نشده، با یه راهحل خیلی ساده حل میشه؟!