سلام.
نمی‌دونم چه رازی توی شب هست که وقتی میاد، انگار یه دلتنگی خاصی جونتو می‌گیره!
هرچی هم به گلوت چنگ بزنی و آه بکشی، دلت آشوبه و نمی‌دونی چی کارش کنی.
بی‌قراری و فکرای جورواجور اونقدر توی ذهنت تاب می‌خورن که سرگیجه می‌گیری.
اونقدر به قلبت فشار میاد که ناخودآگاه اشکت جاری می‌شه.
آه از وقتی که شب باشه و دلت گرفته باشه و ماه هم نباشه تا نگاش کنی و از دلتنگی‌هات کم کنه!
جالبه توی قرآن ۹۱ بار به شب اشاره شده که هفت بارش با قسم هست. قسم به شب ... .
انگار خدا شب رو آفرید تا عاشقا، بی‌دل بشن و دست‌وپاشونو گم کنن و وقتی به معشوق دسترسی ندارن، بپرن بغل خود خدا و سرشونو بذارن روی زانواش و با اشک صداش بزنن.
آخ که چقدر شب بی‌تابم می‌کنه!
امام حسن عسکرى(ع) می‌فرماید: «رسیدن به خدا (لقاء) سفرى است که جز با مرکب راهوار شب به‌دست نمی‌آید».
الهی، از من آهی و از تو نگاهی!
یه شب دیگر هم، بدون شب‌به‌خیر‌های تویی که ندارمت، در حال گذر است، معشوق خیالی من.
اینم یه عاشقانه آخرشبی از رهی معیری:
شب چو بوسیدم لب گلگون او گشت لرزان قامت موزون او
زیر گیسو کرد پنهان روی خویش ماه را پوشید با گیسوی خویش
گفتمش: ای روی تو صبح امید در دل شب بوسه ما را که دید؟
قصه پردازی در این صحرا نبود چشم غمازی به سوی ما نبود
غنچهٔ خاموش او چون گل شکفت بر من از حیرت نگاهی کرد و گفت
با خبر از راز ما گردید شب بوسه‌ای دادیم و آن را دید شب
بوسه را شب دید و با مهتاب گفت ماه خندید و به موج آب گفت
موج دریا جانب پارو شتافت راز ما گفت و به دیگر سو شتافت
قصه را پارو به قایق باز گفت داستان دلکشی ز آن راز گفت
گفت قایق هم به قایقبان خویش آنچه را بشنید از یاران خویش
مانده بود این راز اگر در پیش او دل نبود آشفته از تشویش او
لیک درد اینجاست کان ناپخته مرد با زنی آن راز را ابراز کرد
گفت با زن مرد غافل راز را آن تهی طبل بلندآواز را
لا جرم فردا از آن راز نهفت قصه‌گویان قصه‌ها خواهند گفت
زن به غمازی دهان وا می‌کند راز را چون روز افشا می‌کند
