سلام.
سه چهار روز هست که مشغول درستکردن یه بستههای فرهنگی هستیم. دیروز که خیلی مشغولیت داشتیم و فرصت نوشتن مطلب نبود. برای همین بسنده کردم به نوشتن کوتاهنوشتهای به نام پاییزانه عاشقی (شش).
دیشب همراه یکی از دوستان راهی کوی یار شدیم.
بینالحرمین عاشقی و شیدایی.

یه قسمتی از شهرمون رو موکبهای اربعین زدن. هیئتهای مختلف پذیراییهای مختلف داشتن. یکی آرایشگری میکرد؛ یکی واکس میزد؛ یکجا فلافل میداد، چندجا چای عراقی و خلاصه هرکسی طوری نقش داشت در برپایی این مراسم و موکبها. خدا قبول کنه.

قسمت عالی کار هم که بینالحرمین بود. قبل از اینکه به موکبها برسی، گنبد حضرت عباس علیهالسلام چشماتو نوازش میده و دلتو میبره کربلا.
گنبد و گلدستهها رو با بنر و ماکتهایی در اندازه بزرگ درست کردن. حتی فواره مشک سقا هم کار شده. در نوع خودش کار خیلی اثرگذاری بود که فکر کنم تابهامروز توی شهرمون همچین کارهایی انجام نشده.
جمعیت خیلی زیاد بود. البته همه ماسک داشتن و تداعی مسیر اربعین و زیارت میکرد. در طول مراسم مداحی که ما البته دیر رسیده بودیم، کوادکوپترهای گلابپاش هم فضا رو عطرآگین میکردن و حال خوشی می دادن.
بعد از اینکه مراسم تموم شد و شلوغیها کم شد، من و دوستم رفتیم بینالحرمین قدم زدیم. البته موکت شده بود و کفشهامونو درآوردیم. انگار وارد خونه خودمون میشدیم. حال خوشی داشت.
قدمقدم به گنبد امام حسین علیهالسلام نزدیک شدیم و روبروی ضریح قرار گرفتیم. با آقاجان نجوا کردیم و از دوری و دلتنگی حرفا زدیم. دوستم گفت من دلم مداحی من ایرانم و تو عراقی میخواد. گفتم خب به مسئولش که اون گوشه بود بگی حتما میذاره. برگشت و مداحی شروع شد. من هم دلم رفت کربلا.
حال دل من که با بعضی مداحیهای پویانفر بارونی میشه حسابی. خصوصا همین قطعه.

خلاصه جای همگی خالی.
نائبالزیارهٔ دوستان هم بودم.
این عکسها رو هم از یه دوست دیگهمون گرفتیم.