سلام.
فکر نکنم کسی باشه غم نیاد سراغش و تجربهشو نداشته باشه.
اصلا دنیا هست و رنج و غم.
دیروز یه غم، امروز غم دیگه، فردا و پسفردا غمهای دیگه و حتی بیشتر.
یه وقتایی دیگه راهی پیدا نمیکنیم و از شدت غم توی خودمون غرق میشیم و افسرده و ... .
همهمون دنبال اینیم از غمهامون کم کنیم و آرامش پیدا کنیم.
مگه نه؟
استاد عزیز راه حلی داده برای مقابله با این غمهای جورواجور که به نظرم بهترین و تنها درمانشه:
هيچ شده كه شاهد تسليتها و تسلى دادنها باشى؟ هيچ ديدهاى چه جملههاى تكرارى و بى رمقی به كار مىرود؟ غم آخر شما باشد. اين شتر بر در هر خانه مىخوابد. آه دنياى بىوفايى است. ان شاء الله وضع بهتر مىشود. پايان شب سيه سفيد است و زمستان مىگذرد و رو سياهى به ذغال مىماند. اصلا دنيا در گذر است. شب تمور گذشت و لب تنور گذشت. بله غير تسليم و رضا كو چارهاى؟

اينها تسليتهاى ماست. در همين جملهها فكر كن تا به دست بياورى كه ما از چه عواملى استفاده مىكنيم
اين راههاى ساده و تكرارى ، تمامش جز بىخيال كردن و ناچيز شمردن و به هدر دادن نيروى متراكم و فشار و درد و رنج كارى نمىكند و بارى نمىآورد.
اين راهها تو را از فشارها راحت مىكنند و به گونهاى تو را به فراموشى و يا تحمل و تسليم و صبر مىخوانند.
اين راهها در اوج و در نهايت با تلقين و مثال، به تو پايدارى و استقامت را تزريق مىكنند، در حالى كه تو هنوز زمينهاش را احساس نكردهاى و مقدماتش را نگذراندهاى.
اين كار ماست. ما غمها را در زرورق مىپيچيم و مائدههاى زمينى درست مىكنيم و آن قدر سخت دروغ مىگوييم كه خودمان هم باور مىكنيم كه دنيا قشنگ است.
ما غمها را در زرورق مىپيچيم و خود را فريب مىدهيم يا اسير بهار مىشويم يا شكستهى پاييز. و در هر حال با خوشىمان ناخوشى همراه است.
و هر چه تلقين كنند و بگويند، غمها تمام نمىشوند، كه شكل عوض مىكنند.
اگر يكى برود، صدتا مىماند و در هر كدام صدتا مىزايد.

اين واقعيت است، زندگى چهار فصل است. كسى كه مثل آندره ژيد فقط بهارش را ببيند، دروغگوست و كسى كه مثل صادق پاييزش را بشناسد و بوف كور و سگ ولگرد و. . . او هم يك چشم است.
دنيا چهار فصل است و در حركت است و مدام در حال دگرگونی است این است که داشته ها و امکانات تو پیوسته در حال تحول هستند از سوی دیگر وجود آدمی نیز دایما در حال تغییر و تحول است به همین خاطر است که انسان نمیتواند نه به امکاناتش دلخوش باشد زیرا تحول دنیا دیر یا زود آنها را میگیرد و یا تغییرشان میدهد و نه به تواناییها و استعدادهایش که آنها نیز موقتی و پیوسته در حال دگرگونی هستند از ساده ترین شکل که تحلیل و کاهش قوای جسمی و ذهنی بر اثر مرور و گذر زمان است تا شکلهای پیچیده تر.
از سوی دیگر این تغییر در آدمی باعث تفاوت برداشت و درک او از دنیا هم میشود و همین است که آنچه شاید در مقطعی آرزو و هدف آدمی باشد ، با گذر زمان و تحول نگاه او و چه بسا هنگامی که به آنها دست می یابد کسالت بار ، بی ارزش و یا حتی گاهی وبال گردن او میشود. اگر دنيا هم ثابت بماند اين انسان ماندنى نيست، كه تركيبش، ساختش، حركت آفرين است، نمىتواند بماند، نمىتواند با تكرار، نمىتواند با تنوع، خودش را فريب بدهد و لازمهى حركت جدايى است و لازمهى جدايى و فراق ، درد و رنج است. و اين درد و رنج هم آفت انسانى است كه زود دل مىبندد و انس مىگيرد.

?برگرفته از تفسیر سوره انشراح استاد علی صفایی حایری کتاب تطهیر با جاری قرآن جلد سوم