سلام.
آخرین حضور نوشتاریم 3 دی 1399 بوده.
چه زود می گذره روزها!
شمام یهو سر بلند می کنید می بینید که روزها و ماه ها گذشته و درگیر مشغولیات و روزمرگی هستید؟
این مدت فراز و نشیب فکری زیاد داشتم.

توی چند هفته اخیر هم اتفاقات و نشونه هایی دریافت کردم که فهمیدم باید نویسندگی رو جدی تر دنبال کنم ان شاءالله.
برای همین به خودم گفتم: یالا فاطمه پاشو. وقت رو از دست نده.
تصمیم گرفتم هر روز اینجا یه مطلب هم شده بنویسم. حتی اگه از نظر متن و محتوا خیلی پربار نباشه.
این تداوم نوشتن هست که خیلی مهمه و باید حفظش کنم.
البته خوشحالم که توی این فضای ویرگول، دوستای خوبی هستن که متنامو می خونن و می تونم از نقد و نظراتشون برای رشد خودم و نویسندگیم استفاده کنم.
به امید دیدار تا فردا 3 خرداد 1400.
پس نوشت:
رضا بابایی: «نویسنده کسی است که نوشتن برای او آسان است؛ اگر چه محصول کارش متوسط باشد.» پس نویسنده، کسی است که از نوشتن نمیهراسد؛ بلکه آن را دوست دارد و از آن لذت میبرد. کسی که نوشتن برای او، بهآسانی و شیرینی گشتوگذار در طبیعت باشد، نویسنده است؛ حتی اگر آنچه مینویسد، چشمها را خیره نکند. این گمان که نویسنده، باید با هر نوشتۀ خود، خوانندهاش را شگفتزده کند و به تحسین و اعجاب وا دارد، دور از آبادی است. اگر کسی، به همان راحتی که میگوید، بنویسد، نویسنده است؛ اگر چه دیگران، به سختی و با رنج فراوان، بهتر از او بنویسند. (نقل از کتاب خارج از نوبت)