سلام.
نوشتن خاطرات روزانه خیلی لذتبخشه؛ گرچه من خیلی این کار رو نکردم.
درواقع تنها چیزی که شاید مرتبط با این کار انجام دادم، صفحات صبحگاهی هست که چندین ماه می نوشتم اونم درست وقتی از خواب بیدار می شدم. سه صفحه کامل و روی تمام خط ها می نوشتم. حدود نیم ساعت بی وقفه نوشتن از هر چیزی که اون لحظه به یادم میومد.

یه سری از خاطرات رو می شه از بین اون متن ها پیدا کرد. خوندنشون واقعا برام جذابه.
اشتغالات ذهنی که مثلا دو سه سال پیش داشتی رو وقتی می خونی گاهی بهشون می خندی و می گی چقدر سخت می گرفتم به خودم یا چرا من توی فلان کار اینهمه عجله کردم یا کاش بیشتر صبر می کردم تا نتیجه بهتری بگیرم و و و .
گاهی هم به سرت می زنه اون نوشته ها رو پاره کنی و دور بریزی از بس شخصیتی که داشتی توش مزخرف بوده و کارای غیرمعقول انجام داده.
بعضی وقتا هم دلت برای آدم هایی که می شناختی تنگ می شه و اونایی که از دست دادی قلبت رو فشرده می کنن یا از یادشون لبخند رضایت بر لبات می شینه و دعاشون می کنی.
خلاصه ازین کاش ها و چراها ما خیلی وقتا توی زندگی مون داریم و خب این طبیعیه؛ چون ما یه آدم کامل که نیستیم. همین تجربه ها و شکست ها و بالا و پایین ها هستن که شخصیت الان ما رو ساختن.
البته امیدوارم هرچی بگذره به آدم کامل نزدیک ترمون کرده باشه کارا و تصمیماتمون.
گاهی با خودم می گم کاش می شد ما زودتر بفهمیم که برای چی و از چه طریقی باید تغییرات رو در زندگی مون شروع کنیم تا زندگی درستی پیدا کنیم و ازش لذت درستی هم ببریم. یه لذت واقعی و پایدار.
یعنی می شه؟!
بقیه فکر می کنن نویسنده ها معمولا آدمای درون گرایی هستن. ولی من فکر می کنم که نویسنده ها آدمایی هستن که گاهی رنج و دردهاشونو نمی تونن فریاد بزنن و سکوت می کنن و فقط با نوشتنه که روحشون آروم می شه پس می نویسن.
خواستم یه جورایی برای امروز متنی نوشته باشم و دست روی صفحه کلید بردم و این متن از توی افکارم دراومد که بی وقفه تایپ کردم. برا همین اسمشو گذاشتم الان نوشت. عدد 1 رو هم به پیروی از دوستان دیگه گذاشتم. :))
امیدوارم فایده ای داشته باشه برای خوندن.
موفق باشید.