سلام.
خیلی وقتا دوس دارم بیام و بشینم و متن بنویسم.
با اینکه برای کارهام زیاد پشت سیستم هستم؛ ولی برای نوشتن لازمه تمرکز کنی تا متن قابلقبولی بنویسی که دستکم ارزش یه بار خوندن رو داشته باشه.
اومدم دیدم توی پیشنویسهام مثلا یکی دو جمله که واسم جذاب بوده و دوس داشتم در موردش بنویسم، هست و بهتره با همینا شروع کنم به نوشتن.

اصلا اگه دربارهٔ همین نوشتن بخوام بگم هم میتونه ربط زیادی به این جملات داشته باشه.
اگر در کارها جدیت به خرج ندهید بیاستعدادترین افراد مصمم و با اراده از شما پیشی میگیرند.
یکی این جمله است که واقعا من بهش اعتقاد دارم. البته اینکه هنوزم جدیت لازم در نوشتن رو ندارم، از خودم کمی ناراحت هستم؛ ولی خب بازم از اینکه اصلا ننویسم بهتر عمل کردم.
باید سعی کنم نوشتن روی کاغذ رو دوباره از سر بگیرم. واقعا خیلی روزنوشت خوبه. حتی اگه چیزای قابل فهمی برای دیگران نداشته باشه. همینکه بیوقفه بنویسی توی برگههای سفید دفتر و ذهنت رو خالی کنی ازشون، عالیه و حس خوبی بهت میده. مخصوصا اگه استمرار چند ماهه داشته باشی در نوشتن روزانه.
دومین جمله هم خیلی خوبه و امیدبخش البته:
با استعداد متوسط اما پشتکار متوسط به هر چه بخواهید میرسید.
شاید خیلی از ماها استعداد خارقالعادهای نداشته باشیم و به قول یه نفر، آدم معمولی باشیم؛ ولی این باعث ناامیدی نباید بشه. حتی شاید یه مزیت هم به حساب بیاد؛ چون من خیلی از آدمای باهوش رو دیدم که به هوش خودشون زیاد تکیه کردن و تلاش قابل قبولی نداشتن. گرچه گاها نتایج بهتری نسبت به آدمای دیگه گرفتن؛ ولی به نظر نمیاد که خیلی جالب باشه؛ چون در نهایت از خودشون رضایت درونی ندارن.
هرکسی باید خودش رو باتوجه به داشتهای که داره و نتایجی که از این داشتهها بهرهبرداری میکنه بسنجه؛ نه اینکه هی خودش رو با دیگران مقایسه کنه.
اگه یه آدم باهوش خودش رو با یه آدم عادی مقایسه کنه، از اون پتانسیلی که داره نمیتونه استفاده کافی داشته باشه و جایی که لازمه تلاش کنه تا رشد بیشتری داشته باشه، به اندازه کافی تلاش نمیکنه چون همون مقدار تلاش کم اونو از دیگرانی که اطرافش هستن متمایز میکنه. ولی آیا اگر حقیقتا بخوایم نمره بهش بدیم، نمرهاش عالی میشه. به نظرم نه. چون این تلاش ماست که ارزشمندی به ما میده.
از قدیم گفتن یه سوزن به خودت بزن یه جوالدوز به دیگران.
اینا رو دارم اینجا میگم که اول یه تلنگری باشه برای خودم که پاشم و بهتر عمل کنم. پاشم و خودم و زندگیم رو با دیگران و زندگیهاشون مقایسه نکنم. دنبال رشد خودم باشه؛ ولو در حد یه قدم کوچیک در هر روز.
شاید این مهمترین وظیفه ما بهعنوان انسان هست. هر روز بهتر از دیروز بودن. هر روز بیشتر از دیروز صفاتی از خدا رو در خود رشددادن. البته قطعا بهتره که با هدف پیش بریم، تا وقت باقیه و عمرمون از دست نرفته. مثلا بگیم این هفته روی صفت صداقت کار میکنم. این هفته روی صفت بخشندگی و و و .
آخ که اگه آدمای باهوش تلاشی بیشتر داشته باشن، چه شود! عالی!
حال دلتون خوش!