سلام.
اغلب ممکنه برای نوشتن ترس داشته باشیم. ترس از نوشته ای ضعیف و مسخره شدن یکی از این ترس هاست که خب واقعا هم خیلی اذیت کننده است و باعث می شه چیزی ننویسیم.
یه جورایی به نظرم این کامل طلبی هست که خودشو به این شکل درآورده.

یکی از کسانی که این روزا خوب می نویسه و آموزشای خوبی داره، جناب آقای شاهین کلانتری هست.
یه متن خوب توی سایتشون خوندم که دوس دارم براتون بیارم:
گاهی برایم مینویسی از مسخره شدن میترسی؛ از مسخره شدن خودت و نوشتههایت. میگویی چند باری آنچه نوشتهای توی جمع خواندهای و دستت انداختهاند، و با خودت گفتهای: دیگر قلم غلاف!
من برایت یک آفوریسم نقل میکنم. این جمله را نه یک سخنران انگیزشی که یکی از عمیقترین متفکران و نویسندگان جهان گفته است:
کسی که از مسخره شدن میترسد، نه خوبتر از آنچه هست میشود و نه بدتر؛ او هرگز از استعدادهایش به طور کامل استفاده نمیکند و حتی اگر نبوغ داشته باشد باز محکوم به معمولی بودن است.
-امیل سیوران
چند ماه اول این سایت، هر بار که انگشتهایم را میگذاشتم روی کیبورد وحشت میکردم. چند لحظۀ اول فکر میکردم نکند چیزی بنویسم که دیگران مسخرهام کنند، و بعد چند دقیقه میافتادم به تمسخر خودم و وضعیتی که در آن بودم، و در نهایت کل زندگی و دنیا به نظرم مسخره میرسید؛ دور کامل مسخرگی!
بعداً با نوشتن کمی سر عقل آمدم. اول اینکه فهمیدم دیگران سرگرم کار خودشانند و ننشستهاند تا پای من روی پوست موز برود و ریشخندم کنند؛
دیگر اینکه به خودم گفتم عمر آدمیزاد کوتاهتر از آن است که استعدادها و فرصتهای نیمبند خودش را به خاطر ترس، هر ترسی، بگذارد روی طاقچه خاک بخورد.
اصلاً از مسخره بودن چه باک! به کارمان برسیم.
****
قبلا درباره ترس از نوشتن و راه غلبه بر این ترس گفتیم: