
خیلی دوست داشتم با فردی اشنا شوم تا بتوانم با نگاه کردن به او همه چیز را بفهمم و عشق را در چشم هایش بخوانم ، عشقی هم اهنگ با من ...
اشنایی با او غیر منتظره بود ، شد الهام بخش تمام نوشته هایم ، از وقتی او را دیدم کلمات خودشان به سراغم می امدند ...
برای همین فقط نوشتم و نوشتم برایش ، از همه چیز نوشتم ، اینگونه ابراز کردن احساسم به او برایم راحت تر بود ؛
اما او چیز دیگری میخواست ، چیزی که هرچه بیشتر مینوشتم کمتر به ان فکر میکردم ؛ کمتر از هم دورتر و دورتر شدیم جوری که تنها راه ارتباطاتمان نوشته هایم برایش بود که انها را میخواند !
از کودکی احساس میکردم توی قرن اشتباهی به دنیا امده ام ، پلک هایم را اندکی روی هم گذاشتم و وقتی چشمانم را باز کردم ، خودم را در جایی دیگر دیدم ؛ همه چیز فرق کرد بود ، همه چیز ؛ چیز هایی دیدم و شنیدم که باورشان برایم سخت بود و این مرا میترساند .
تازه داشت رنگ های زندگی برایم تداعی میشد ، و تازه فهمیدم زندگی در زمانی دیگر بدون کسانی که انها را دوست داری به هیچ دردی نمیخورد ...
میخواستم برگردم ، نمیتوانستم دوری از او که معنای زندگی ام بود را تحمل کنم .
همین که میدانستم او کنارم بود برایم کافیست .
پلک هایم را بر هم زدم و دوباره برگشتم .
تا چشمانم را باز کردم به دنبال او گشتم .
او مثل همیشه در باغ کنار بوته های سر به فلک کشیده ی گل رز بود ...
به سمت او رفتم و محکم در اغوشش کشیدم ، ان لحظه اغوش او امن ترین جای زندگی ام شده بود ...
ان شب پیش او ماندم و تازه فهمیدم تمام نامه هایی که میتوانم بنویسم به این زیبایی نیست ...
نجواهای صوتی مخملی ، جملاتی مجلل ، گل رز قرمز خام تقطیر نشده ، لب گل سرخ در انتظار تو پنهان شد ، میخواند ان مرغ مقلد و مرا سر کشید !
تو را میخواهم چرا که زندگی مرا بس نیست ...
مرا ببخش که دیر به این حقیقت پی بردم .
F.NR?️