
زندگی مانند سالن وسیعی ست ، که در سر تا سر خانه امتداد دارد و مملو از ازدحام احساسات است ...
و پر از میهمان
و این به ما بستگی دارد تا چگونه با انها روبه رو شویم
و اینگونه میشود که زندگی در جریان می افتد
در اغوش همین احساسات که خیلی اوقات با بی محلی از کنارشان رد شدیم !
و فقط به خودمان اجازه دادیم تا حسرت ان روزها را بخوریم و ارزویمان شود برگشتن دوباره به ان روزها !
ما تحمیل شده مردمان اطرافمان هستیم
حتی وقتیکه که انتخاب را به خودمان میسپارند ...
بارها پرده زدم بر روی علایقم
چون برای داشتن زندگی به اصطلاح خوب
باید برای خواسته و عقیده دیگران زندگی کنم
و باز هم سکوت پیشه کردم و در دل ریختم
من پرده زدم بر روی ساختن اینده ای که ارزویش را داشتم
من انقدر ترسو بودم که نتوانستم برای چیز هایی که میخواستم بجنگم
و افسوس که الان باز هم دارم این کار را انجام میدهم ...
پس چرا باید در انتظار نشست تا سرنوشت یک قدم به سویمان بر دارد ؟!
F.NR?️