
تلویزیون نشان می دهد که پخش آموزش برنامه نویسی در ساعات بعد از ظهر معروف به زمان پربیننده بیشترین مخاطبان را به خود جلب می کند و بیشترین توجه رسانه ها را به خود جلب می کند. اما برنامه های تلویزیونی به بلوک سه ساعته بین ساعت 8:00 تا 11:00 شب محدود نمی شود. در واقع، اکثر ایستگاهها برنامههای متنوعی را در طول روز ارائه میکنند که همگی به گونهای طراحی شدهاند که بینندگانی را که احتمالاً در یک زمان خاص تماشا میکنند، جذاب کنند.
در طول روز، بسیاری از آمریکایی ها در محل کار یا مدرسه دور هستند. کسانی که تمایل دارند در طول روز در خانه باشند – و برای تماشای تلویزیون در دسترس هستند – شامل بچه های کوچک، والدین خانه نشین، سالمندان بازنشسته و دانشجویان کالج هستند. از آنجایی که برنامههای تلویزیونی روزانه برای جذب این مخاطبان در نظر گرفته شده است، با کمدیهای موقعیتی و درامهای یک آموزش برنامه نویسی ساعته که معمولاً در ساعات پربیننده پخش میشوند بسیار متفاوت است. در اوایل دهه 2000، بیشتر برنامههای روزانه در شبکههای پخش شامل برنامههای کودکان، سریالهای تلویزیونی، برنامههای گفتگو و برنامههای بازی بود.
نمایش های کودکانه
طبق گزارش کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC)، آژانس دولتی که همه انواع ارتباطات را تنظیم می کند، کودکان آمریکایی در سال 2005 به طور متوسط 3 تا 4 ساعت تلویزیون در روز تماشا می کردند. تماشای تلویزیون مزایای بالقوه ای را برای کودکان به همراه دارد. برنامه های آموزشی می تواند به آماده سازی آنها برای موفقیت در مدرسه کمک کند، مثلاً با معرفی دروسی مانند ریاضی، خواندن و علوم. برنامه های تلویزیونی همچنین می توانند مهارت های اجتماعی مهمی مانند اشتراک گذاری، همکاری و پذیرش تفاوت ها را به کودکان بیاموزند.
با این حال، برنامه های آموزش برنامه نویسی تلویزیونی نیز می توانند تأثیر منفی بر روی بچه ها بگذارند. بسیاری از نمایشها کلیشههای نژادی و جنسیتی (عقاید عمومی و اغلب منفی درباره گروهی از مردم)، رفتار خشونتآمیز، موقعیتهای جنسی و زبان قوی را ارائه میکنند که برای بینندگان جوان مناسب نیست. حتی برنامههایی که به طور خاص کودکان را هدف قرار میدهند، آگهیهای بازرگانی دارند و مطالعات نشان میدهد که جوانان همیشه نمیتوانند تفاوت بین سرگرمی و تبلیغات را تشخیص دهند. در نهایت، بسیاری از منتقدان استدلال میکنند که بچهها میتوانند از زمانی که صرف تماشای تلویزیون میکنند، بهتر استفاده کنند – با مطالعه، تعامل با خانوادههایشان، انجام تکالیف یا شرکت در فعالیت بدنی.
تلویزیون از روزهای اولیه خود در دهه 1940 برنامه های کودک را به نمایش گذاشته است. بسیاری از اولین برنامه ها برای کودکان، نمایش های اکشن-ماجراجویی نیم ساعته آموزش برنامه نویسی مانند تکاور تنها و لاسی بود. یکی دیگر از برنامه های محبوب بچه های اولیه The Howdy Doody Show بود که از سال 1947 تا 1960 از NBC پخش شد. در این برنامه یک گاوچران به نام بوفالو باب اسمیت (1915-1998) و شریک عروسکی او هاودی دودی بازی کردند. مانند بسیاری از برنامههای متنوع محبوب آن زمان، The Howdy Doody Show دارای جوکها، آهنگها و صحنههایی بود. این قسمت ها در مقابل تماشاگران استودیو زنده مملو از کودکان مشتاق و والدین آنها فیلمبرداری شد.
در حالی که The Howdy Doody Show بینندگان جوان را سرگرم می کرد، منتقدان شکایت داشتند که این برنامه هیچ ارزش آموزشی ندارد. نظرات متناقض در مورد ارزش این برنامه بحث طولانی مدت در مورد تلویزیون کودکان را آغاز کرد. برخی مدعی بودند که شبکههای پخش موظف به آموزش و اطلاعرسانی بینندگان هستند، اما مدیران شبکه ترجیح میدهند بر روی جذب مخاطبان زیاد تمرکز کنند و همین امر باعث شد تا این شبکه از اسپانسرهای تجاری درآمد بیشتری کسب کند.
محبوبیت نمایش هودی دودی در دهه 1950، زمانی که بسیاری از کودکان کلوپ میکی ماوس والت دیزنی را کشف کردند، کم رنگ شد. این مجموعه واریته از سال 1955 تا 1959 بعدازظهرهای روزهای هفته از شبکه ABC پخش شد. در آن گروهی از نوازندگان جوان با استعداد به نام Mouseketeers که آواز میخواندند، میرقصیدند، و اسکیت اجرا میکردند. تعدادی از موشبازان، مانند آنت فونیچلو (1942–)، در موسیقی و فیلم حرفهای موفق شدند.
طولانیترین سریال شبکه کودکان، کاپیتان کانگورو، نیز در سال 1955 آغاز شد. باب کیشان (1927–2004) که حرفه بازیگری خود را با بازی در نقش کلاربل دلقک - یک شخصیت صامت که با بوق زدن ارتباط برقرار میکرد - بازی کرد. در نمایش هودی دودی. Keishan احساس می کرد که بیشتر برنامه های تلویزیونی با هدف بچه ها خیلی بلند و سریع هستند. او می خواست لحن عمل را کم کند و بر یادگیری تمرکز کند.
کاپیتان کانگورو بسیاری از ویژگی های آموزش برنامه نویسی دیگر برنامه های کودکان آن زمان را شامل آهنگ ها، صحنه ها، جوک ها و عروسک ها می کرد. اما به دلیل اینکه جلوی تماشاگران استودیو فیلمبرداری نمی شد، بسیار آرامتر از برنامه های دیگر بود.