
بچه که بودم اکثرا میرفتم خونه ی مادربزرگم.اصلا خونه ی مادربزرگم یه فضا و انرژی مثبت خیلی زیادی داشت و بهم خیلی خوش میگذشت.
یه شب با مادربزرگم رفتیم خونه ی خالم.صبح که بیدار شدیم و قرار بود با مادربزرگم برگردیم خونشون، دختر خالم که همسن من بود و همدیگرو خیلی دوست داشتیم بهم گفت :"فاطمه اگه مادربزرگ خواست ببرت باش نریا!برو بالای راه پله قایم شو تا وقتی مادربزرگ رفت دوباره با هم بازی کنیم."
منم حرفشو گوش کردمو رفتم بالای راه پله که یه انباری اونجا بود پر از لباس و یه چرخ خیاطی بزرگ قدیمی .
کم کم صداهای مختلف میومد.صدای مادربزرگم که صدام میزد...صدای خالم..."فاطمه... فاطمه ... فاطمه کجایی؟"
ولی من قرار بود طبق نقشه معصومه خانم تا صدام نزده نرم پایین.
دوباره صدا اومد.مادربزرگم به خالم میگفت:" تو کوچه هم گشتی؟"
خالم گفت:" آره. از همسایه هام همه پرسیدم اونجام نبود".
مادربزرگم گفت: " یا امام زمان این بچه امانتی کجا رفته؟" خالمم همین تکرار میکرد و بنده خداها کلی نگران شده بودن .
زمان گذشت ولی خبری از معصومه نشد که نشد...منم همونجا خوابم برد...
بیدار شدم...بازم خبری نبود که نبود...
یکبار هم اومدن بالا رو گشتن ولی خودمو یطور قایم کردم که ندیدن.
بار دوم پسر خالم محمد اومد بالا که بگرده .دیگه اینبار خودمو نشون دادم و گفتم :"من اینجاااام ها ها ها."
وقتی منو دید انقدر خوشحال شد گفت:" کجا بودی پس ؟همه جا رو دنبالت گشتیم؟"
رفتیم پایین مادربزرگ و خالمم خیلی خوشحال شدن و خوشبختانه دعوامم نکردن.
حالا میدونید معصومه خانم چرا صدام نزده بود؟از قرار معلوم با لیلا خواهرش رفته بود خونه اونا!!!
خلاصه اینطور بود که سر کار رفتیم بای نقشه ی معصومه خانم!