روزی کسی میآید و نجوای عشقی بیپایان را، همچون نسیمی که در ابتدای بهار، نوید آمدن فصلی نو را میدهد، در گوش جانت زمزمه میکند. و تو، به سادهدلانهترین حال خویش، باورش میکنی. خیال میکنی از این پس، او ابتدا و انتهای جهان توست؛ آنقدر که جهانت در وسعت دو بازوی او که تو را در آغوش میکشند و گرمای حضوری که دلگرمی روزهای نیامدهات میشود، کوچک و کوچکتر میشود.
از خواب خوشِ خیالت که بیدار میشوی، به کودکی میمانی که آغوش مادر از او دریغ شده است؛ کودکی که هنوز چشمبهراه است و باورش نمیشود که دیگر آغوشی برای پناه بردن ندارد.
خیالِ بودنش، همچون باد، از کنارت میگذرد و تو میمانی و گلدانی بیگل؛ تو میمانی و کتابی که دیگر کلمهای برای خواندن ندارد؛ تو میمانی و قلبی خالی از عشق، که روزی تمام تپیدنش را به بودنِ کسی گره زده بود.
تو میمانی و خاطرههایی که نه میشود به آغوششان کشید و نه میشود از یاد بردشان.
و تو میمانی و…
مدتی میگذرد. جای خالیاش کمرنگتر میشود؛ آنقدر که دیگر نوای صدایش را به خاطر نمیآوری. حتی یادت نمیآید روزی چگونه دوستش داشتی، چگونه نامش در دلت غوغا به پا میکرد و چگونه بودنش برایت معنای تمامِ بودنها بود.
کمکم، تکههای شکستهی وجودت را جمع میکنی. غرورِ ترکخوردهات را با رگههایی از طلا بند میزنی؛ درست شبیه ظرفی شکسته که حالا با هر ترک، قصهای برای گفتن دارد. عجیب آنکه زیباتر شدهای؛ محکمتر، پختهتر و شاید حتی دوستداشتنیتر از قبل. انگار زخمهایت، به جای آنکه از تو چیزی کم کنند، چیزی به تو افزودهاند.
اما اعتمادِ ازدسترفتهات به عشق، دیگر بازنمیگردد.
انگار طلسم شدهای؛ گویی چیزی در عمیقترین نقطهی وجودت، درست همانجا که روزی بیهراس به عشق ایمان داشتی، برای همیشه خاموش شده است. دیگر نمیتوانی دلت را به دل دیگری گره بزنی. نه اینکه کسی پیدا نشود که دوستت داشته باشد، نه اینکه دیگر دلت نخواهد دوست داشته شوی؛ تو فقط دیگر آن آدم سابق نیستی. همان آدمی که میتوانست با چند کلمه، به یک نفر ایمان بیاورد و با خیالِ ماندنش، تمام فرداهای نیامده را زندگی کند.
حالا اگر کسی از عشق بگوید، لبخند میزنی؛ اگر از ماندن بگوید، سکوت میکنی و اگر دستی به سوی قلبت دراز شود، پیش از آنکه بخواهی، چیزی درونت عقب میکشد.
تو دیگر از رفتنِ کسی نمیترسی؛ از این میترسی که دوباره بمانی و تمام آنچه را بهسختی از نو ساختهای، یکبار دیگر از دست بدهی.