پنج سال قبل یک همکاری داشتم که همسن بودیم هم رشته نبودیم ولی معلم یک رشته و یک کلاس بودیم
زود باهم دوست شدیم.میتونستیم به راحتی ساعتها حرف بزنیم، از مسائل اعتقادی تا خرید لباس.هردو از شغلمون بیزار بودیم و از شرایطمون راضی نبودیم. جفتمون درونگرا بودیم و از دوستای نزدیک برونگرامون شاکی بودیم.
یک سال گذشت و دوستم تصمیم گرفت مرخصی بگیره و شانسش رو بیرون آموزش و پرورش امتحان کنه.
فاصله کمکم بهوجود اومد و راهمون جدا شد، من انتقالی گرفتم و وضعیتم بهتر شد،بیشتر یاد گرفتم و به مشکلات عادت کردم و پذیرفتم.
دوستم تو محیط کار جدیدش جا افتاد و موندگار شد و ارتباطمون به تبریک عید و امید دیدار ،که هیچ وقت عملی نشد، خلاصه شد.
چند روز پیش دیدم از خودش و خونه جدیدش عکس گذاشته و خبر داده مهاجرت کرده.
یکه خوردم، همش با خودم فکر میکردم یک روزی کرونا تموم میشه، یک روزی تماس میگیرم و دیداری تازه میکنیم و مثل قبل ،از همه چیز حرف میزنیم.
اما هر روزی که میگذشت فاصله بینمون بیشتر میشد و الان خیلی دوریم.باید بپذیرم روزی که منتظرش بودم ممکنه هیچوقت نیاد.