پسرم

جمعه ها و نوشتن و آرامش دلتنگی ام

من برای تو می خوانم . نه باید بنویسم . شاید صدای دوستت دارم را تو با خواندن تک تک حرف هایش بهتر بشنوی .

من برای تو هر روز که نه اما وقتی مثل تو را می بینم . یادت می کنم . من هر وقت پسر بچه ای را می بینم . دوست دارم به یاد روزهایی که با تو بودم . او را در آغوشم بگیرمش و ببوسمش . می دانی هر وقت پسری به قد و بالای تو می بینم . می خواهم بی اختیار صدایش کنم . شاید تو باشی . من تو رو با تک تک سلول هایم در دلم در نفسم رشد دادم . تو تنها گل زندگی ام بودی و تک گل من بمان .

دلم می خواهد برای همه ی آدم ها داستان روزهایی که تو را داشتم بگویم . می خواهم قصه ی مادری که همه عشقش چشمان تو بود بگویم . نمی دانی یک بار پسربچه ای درست مثل بچگی های تو اومد تو اتوبوس کنارم نشست . دلم می خواست بغلش کنم . یادته عطری که می زدی بوش تمام ساختمان می پیچید .همسایه طبقه بالایی می گفت این چه عطریه ؟ و من با افتخار می گفتم عطر پسرم هست .