.

«هاگوارتز»:

داشتم بهش فکر میکردم.
سال ۱۴۰۲ داریم زندگی میکنیم.
«تراپی»مُد شده،«تراپیست» داشتن جذابه.
«آدم های سمی» باب شده.
همه دنبال «سلامت روانن»
دنبال «آرامشن».

ولی یه نکته خیلی مهم این وسط فراموش شد

رنج هیچوقت از بین نمیره

رنج مقدس فراموش شده

استادمون حرف قشنگی میزد

میگفت جلسه درمان دردِ زایمان رو داره

چون مجبورت میکنه با خودت مواجه بشی

خودی ک ناقصه،اشتباه کرده،پر از ایراده،پر از حس حقارته،پر از تنهاییه و پر از آسیبه

و این یعنی رنج

جلسه تراپی ک میری تازه ب روابطت آگاه میشی،حساس میشی

و این یعنی رنج

جلسه تراپی ک میری، تو به خودت اگاه میشی و دیگه ب راحتی مغزت نمیتونه همه چیزو لاپوشونی کنه

این یعنی رنج

سلامت روان،خیلی رنج داره عزیزان❤️

فقط رنجش مقدسه

فقط رنجی داره ک باعث آسیب نمیشه

ولی رنج داره،خیلی هم رنجش عمیقه.
چون تو داری دوباره خودت رو از نو متولد میکنی.چون با چیزی مواجه میشی ک تمام عمر ازش فرار میکردی

همین.

یه حرف دیگه ام بود

گفت اگر روان درمانی رفتی و حالت بهتر شد

به رواندرمانگرت شک کن

حال خوب رواندرمانی بعد از چندماه مشخص میشه

قبلش فقط رنجه

فقط درده

آره...
اینطوریاست

نذارید با واژه ها ازتون سواستفاده کنند

نذارید ب اسم ارامش و سلامت روان بهتون اسیب بزنن

همه آدما همو اذیت میکنند،به هم آسیب میزنند.حتی دوتا آدمی ک واقعا عاشقانه همو دوست دارن،حتی مادر و فرزند.

پس انتظار اینکه هرکی به ما توی رابطه رنج داد کنسله،فقط باعث میشه عزیزانمون رو خط بزنیم و هیچوقت نفهمیم ما هم باعث رنج اونا بودیم....

ما هم خیلی جاها باید خط میخوردیم

پس اولین اصل روانشناسی سلامت روان و خط زدن نیست

همدلیه

و همدلی خیلی دردناکه بچه ها

درک کردن خیلی دردناکه

ولی قطعا درد و رنج خوبیه

باعث میشه شما رشد کنید

پی نوشت: یهویی و بدون قصد قبلی و بدون ادیت.عذرخواهی میکنم بابتش،فقط یه نوشته ساده با چندتا دوست نزدیک بود،که یهو خواستم کپی کنم اینجا،فقط چون دلم پر بود از این موضوع.