بسم الله
همه خواب هستند.
سکوت جاریه.
نور ضعیف اتاق من از پنجره ی قدیمی و بزرگ خونه حیاط رو روشن کرده.
با صدای تق محکمی از جا میپرم،میترسم،دقت که میکنم متوجه میشم چیزی به پنجره برخورد کرده.
سعی میکنم قبل از نزدیک شدن با دوربین موبایل تشخیص بدم چیه،آهسته آهسته از وسط کتاب ها و ظرف های کف اتاق جلو میرم.
گنجشکه،خیالم راحت میشه
بین میله های آهنی پنجره گیر افتاده، اروم پنجره رو متمایل میکنم به سمت خودم تا آزاد شه و بره.
اما نمیره.خودش رو جمع و جور میکنه و کمی پر و بال میزنه و یه گوشه میشینه.
یهو میفهمم گیر نیوفتاده،پناه آورده.
خیلی کوچولوهه،ترسیده.
از بی پناهی و تاریکی ترسیده.
نفس نفس میزنه.
دلم میخواد زبون گنجشک ها رو بلد بودم ،بهش بگم نترس کوچولو،من نمیخوام اذیتت کنم.
مامانت کجاست؟ این وقت شب اینجا چیکار میکنی؟
سعی میکنم بهش نگاه نکنم،میدونم پرنده ها از حرکت چشم های انسان می ترسند.
رو به روش جلوی پنجره میشینم و سرم رو پایین می اندازم.
کم کم ضربان تند قلبش آروم میگیره اما هنوز فقط نگاهش به منه...
نگاهش نمیکنم و خودم رو بغل میکنم و فکر میکنم.
چند دقیقه بعد متوجه میشم خوابش برده،خیلی کوچولوتر از اونه که بدونه دور از خونه گم شده و باید آگاه باشه.
هی از خواب میپره و دوباره خوابش میبره...
حالا که خوابیده میتونم بهش نگاه کنم،چه قدر قشنگه...
همونجا بهش خیره میمونم،باید حواسم باشه گربه سر وقتش نیاد.
گربه ها رو دوست دارم اما نمیذارم باعث لرزش جوجه ی کوچولوم بشن.
این جنگ نابرابره،اون ترسیده و گم شده و پناه آورده،بلد نیست بجنگه،راه و رسم زندگی رو نمیدونه...
یهو از خواب میپره
میرم سمتش،چی میگی بچه؟
از من میترسه،باز قلبش تند تند میزنه و میره...
صدای بال زدنش سریع قطع میشه اما دیگه نمیتونم پیداش کنم.
من ترسوندمش و پناهگاهش رو ازش گرفتم.
خدایا،گربه ها...
کاش میتونستم باهاش حرف بزنم.
بگم نترس،من نمیخوام اذیتت کنم...
