7 دقیقه از نیمه شب گذشته بود.
نگاهم گره خورد به قامتش.
بگویم؟نگویم؟
خدایا؟
مانتوی زردی داشت،چرک آلود.
قدم هایش سنگین بود.
خیلی سنگین بود.
شاید از سنگینی گاریی بود که هل میداد.
شاید از سنگینی افکارش بود.
دویدم.
خدایا؟
چقدر صدایش قشنگ بود.
حالم را پرسید.
گفت خوشی؟
یکبار نگاهم ب چشمانش افتاد.
فقط چشمانش را به یاد دارم.
برخلاف تصورم از کوه غمینی،آرام بودند..
ماسک داشت؟نمیدانم.
چهره اش؟نمیدانم.
اما چشمانش آرام بود.
نمیدانم او مرا دیدی یا نه.
میتوانست ببیند؟
دلم میخواست کنارش قدم بزنم.
برایم حرف بزند .
به من گفت از جوونیت خیر ببین.
گفتم چشم.
حالا باید حواسم باشد رویش را زمین نزنم.
روزگار پیرش کرده بود؟نمیدانم...!
خدایا من خیلی وقت است از بنده هایت فقط چشم هایشان را جست و جو میکنم.
من چشم ها را بلدم.
فقط چشم ها را بلدم.
باید میرفتم.
سرم را خم کردم برای احترام.
دیکر تاب نگاه نداشتم.
سرم را پایین انداختم و رفتم.
قدم هایم سنگین بود.
خیلی سنگین بود.
از شرم.
از ترس.
از شوق .
از فکر.
از بهت.
رفت.
باز هم لنگ لنگان و بی توجه رفت.
رفت...
چقدر صدایش زیبا بود...
چقدر چشمانش...
زیبا بود؟نمیدانم..
اما مطمئنم آرام بود ...
گر رود از پی خوبان دل من معذور است
درد دارد چه کند کز پی درمان نرود
هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد و از پی ایشان نرود
خدایا،کاش چشم های همه ی بندگانت آرام بود.
چشم های آرام نایاب...
