بسم الله الرحمن الرحیم
من تا حالا قبرستون نرفتم.
وقتی یکی ک موهامو نوازش میکرد،مرد هم نرفتم.
خیلی ساله فوت کرده ولی من یکبار هم سر مزارش نرفتم.
خیلی طول کشید تا باور کنم دیگه نیست.
من دیر باور میکنم.
یک هفته بعد مرگش بود که فهمیدم دیگه نیست.
تنهایی یک گوشه نشستم و گریه کردم.
نمیدونم قبرستون چه شکلیه...
یه نون دایره ایی شکل و خوشمزست که هر پنج شنبه می خره.
اسمشون سخته و یادم نمیمونه، بهشون میگم گردالی!
این روزا هر روز صبح مطمئن میشه که من صبحانه خورده باشم.
میپرسه صبحونه خوردی؟
میگم آره
میگه خوشمزه بود؟
میگم خیلی
خیالش راحت میشه.
از وقتی فهمیده من دوستشون دارم هر روز برام میخره.
از همون اولی که وارد خونه میشه بلند میگه :
دختر!برات گردالی خریدم.
وقتی میبینه ذوق میکنم خوشحال میشه.
منم خیلی ذوق میکنم،هر روز ذوق می کنم.
امروز وقتی گفت همه ی شهر رو گشتم تا برات گردالی خریدم،حس کردم روزی که از دستش بدم
خیلی گریه می کنم.
دلم میخواد برم قبرستون.
صبح زود برم.
بین قبرها قدم بزنم.
تاریخ تولد و مرگشون رو بخونم.
نوشته های روی قبرشون رو بخونم.
اسمشون رو بخونم.
با خودم فکر کنم چطوری زندگی کردن.
براشون قصه ببافم.
براشون زیارت عاشورا بخونم.
زل بزنم به چشم هاشون.
فکر می کنید بتونم کسی رو پیدا کنم که بشه باهاش حرف زد؟
شاید پیدا کردم.
کل امروز منتظر بودم زاویه ی پرتو های خورشید جوری قرار بگیره که بتونم از تارهای عنکبوت عکس بگیرم.
تا حالا از پشت تارهای عنکبوت به دنیا نگاه کردید؟ همه جا تیکه تیکه میشه.
به ظرافت تارهای عنکبوت چی؟دقت کردید؟
سنجاق: مرگ ترسناک نیست.اما مردن ترسناکه.
پنس:تا یک ساعت بعد حس می کردم عنکبوتها دارن روی بدنم راه میرن!
گیره ی کاغذ آبی آسمونی: امروز در مورد پستی که چندماه دیگه میخوام بنویسم خیالبافی میکردم.
اینکه چطوری شروع کنم.
اینکه چه صداهایی رو ضبط کنم.
صدای قهقهه هاشون باشه یا حرف زدنشون؟
از چی باید عکس بگیرم؟
صورتشون که نباید مشخص باشه.
کفش هاشون چطوره؟
بادکنک هم بخرم؟
حتما مینویسم که "به نسل
من" باید اعتماد کرد.
چسب کاغذی: باید از هر خیال
امیدی جُست
هر امیدی، خیال بود نخست
رویشان را غلط گیر زدم.
اما نوشته بودم،یکسالی که اینجا زندگی کردم رو دوست دارم.زیاد.
اما خسته شدم...
