خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

کنج زندگی

بسم الله

یک)

نشستم پایین پایش،روی سرامیک های سفید،بی هوا و لاقید، نشستم و ساعت ها در سکوت گفت و گو کردیم،او حرف نمیزد،من خودم میگفتم و جواب میدادم و چشمانم به چشمانش،به نگاهش،خیره، مکث میکرد تا ببینم تاییدم میکند یا نه، گریه کردم و خندیدم و او در سکوت نشسته بود آن گوشه و گوش میداد و گاهی لبخند میزد و گاهی سر تایید تکان میداد،گاهی هم مثل یک تکه سنگ،خشک و رسمی، خیره نگاهم میکرد.

از تمام نگفته ها،گفتم،از تمام ترس ها و غصه های ریز و درشتی که گاهی حتی جرئت نداشتم ب خودم بگویم، آنقدر گفتم که خورشید طلوع کرد.

میدانستم دیگر نمیبینمش،گوشه ی سنگ قبرش بوسه ایی زدم و دستی کشیدم و گلبرگی به یادگار برداشتم و پشت قاب سبز گوشی ام گذاشتم.

ایستادم.

نگاهش که کردم،نگاهم کرد،دلم آرام گرفت.سرمای سنگ قبرش،سرمای وجودم را گرفت،دلم گرم شد،چشمانم نور شد، هوا بهاری بود،باد خنکی می وزید و من برای همیشه با او خداحافظی کردم.

خوب است آدم کسی را داشته باشد که تمام نگفته هایش را به او بگوید و ...

دو)

امروز رفتیم کانون اصلاح و تربیت نوجوانان. فضا قشنگ بود،به قشنگیِ یک کافه رستوران سنتی! به قول بچه ها اگر ماه رمضان نبود یک دیزی حسابی اینجا می چسبید!

اما در تمام این زیبایی ها،گشتیم دنبال بطن ماجرا،گشتیم دنبال ادبیات خاص بین خودشان،دنبال غصه ها و دغدغه ها و غم هایشان که زیر اینهمه زیبایی پنهان مانده بود، پسرکی آمد هجده ساله،لاغر اندام، با پوست سفید و چشمان شفاف و یکی دوتا جوش سفید روی پیشانی اش ک نشان میداد هنوز جوان است.بیان قوی و جذابی داشت،مکث به جا،تغیر لحن عالی، کلمات درست، طبقه بندی محتوایی خوب.

از صبح به هرکس میرسم میخواهم از او حرف بزنم،مانده روی دلم،روی قلبم،در ذهنم سنگینی میکند، باورم نمیشد پسرک جرم کرده باشد،آن هم جرمی به این سنگینی. که من مدام از صبح چیزی در سرم نبض بزند اگر قصاص شود چه؟

امیرمحمد با آن آرامش عمیقی که حس میشد، از ابراهیم هادی حرف میزد،از مواد جابه جا کردن دوستانش حرف میزد، به سوالات ما جواب میداد و با حرکات دستش تلاش میکرد به درستی موضوع را برای ما تفهیم کند، در مقابل شوخی جمع سرش را پایین می انداخت و لبخند های کوتاهی میزد.

من، مدام مسئول آنجا و روانشناس و مددکار و عکاسشان را گیر آورده بودم که بگویم اینجا آنقدرها ک شما فکر میکنید قشنگ نیست،آخرسر هم وسط یک کتاب در کتابخانه نوشته هایی را پیدا کردم و همان را علم کردم ک این ها را توضیح دهید.هی پرسیدم:عزت نفس بچه ها چه؟ پرسیدم: چطور در مورد بزه آنها برخورد می شود؟ پرسیدم: خودشان را جدای از جامعه حس می کنند؟ مدام پرسیدم و پرسیدم و پرسیدم.

حرص هایم را خورده بودم ک امیرمحمد آمد،

دلم میخواست بگویم امیرمحمد،تو اگر کار اشتباهی کردی،آدم اشتباهی اما نیستی.

ولی‌ این من بودم که از آرامشش مات ماندم.

سه)

میگفت مراجعی داشتم ک آمد و نشست روی مبل و گفت:میخوام یکی از عاداتم رو ترک کنم برای همین اومدم اینجا. +چه عادتی؟ _من عادت دارم شکلات هام رو یه جا قایم میکنم ک بعدا،وقتی حواسم نیست، یهو پیداشون کنم.خیلی حالم خوب میشه و خیلی ذوق میکنم.انگار دنیا رو بهم دادند. +دورت بگردم،چرا باید بخوای این عادتت رو ترک کنی؟ _من چهل سالمه و دوتا بچه دارم،زشته بخوام بخاطر شکلات ذوق کنم.

+ببین، تو دنیایی ک ادما دست ب هرکاری میزنند تا آرامش و شادی داشته باشند،وقتی با پیدا کردن یه شکلات خوشحال میشی،چرا از خودت دریغش میکنی؟

رو کرد سمت ما و گفت: بچه ها، به دنیای قشنگ ادما،وقتی بهشون آسیب نمیرسونه،دست نزنید.مراقب آدمایی ک با چیزهای ساده آرامش دارند و خوشحالن باشید. مراقب آدمای ساده زندگیتون باشید.

چهار)

میگفت: بیمارستان رازی،بخش اعصاب و روان کار می کردم،بارها رفتم بیمارستان رازی،هربار که رفتم یه کاج برداشتم.الان یه ظرف شیشه ایی پر از کاج دارم.

پنج)

تحت تاثیر محیط واکنش نده.

تحت تاثیر محیط‌ واکنش نده.

شش)

بعضی آدما به راحتی میتونند تشخیص بدن تو الان واقعی رفتار نمیکنی و این نه تنها تو رو بالا نمیبره،بلکه عمیقا سطحی و بی ارزشت میکنه، به احترام آدم هایی که برای واقعی تو ارزش قائل هستند،واقعی باش لطفا.

هفت)

تمام‌.

هشت)

بلاخره تنها رفتم نمایشگاه مارهای زنده...

و هنوز زنده ام..!

نه)‌ گفتم وقتی از یه نفر عصبانی میشم نمیتونم به چشماش نگاه کنم. گفت معلومه ک نمیتونی به چشماش نگاه کنی،تو به خودت ی چیزهایی رو بدهکاری.

ده) یه جا نوشتم وقتی خیلی غرق شوق و ایده های ناب و امید میشم،کمال گرایی لهم میکنه،اونقدر له که تهش خسته و کوفته،با چشمای پر از اشک هایی ک نمیچکند،دوباره رها میکنم.

سخته برای امید داشتن، مجبور باشی اینقدر بها بدی.

گرچه گاهی رها میکنم،ولی هیچوقت بیخیالش نمیشم.گاهی عمیقا غمگینم.گاهی عمیقا خسته.ولی همیشه ادامه دهنده. همیشه ادامه دهنده.همیشه ادامه دهنده...