با مامان بخاطر مشق ننوشتن دعواش شده،با گریه اومده پیش من.آرومش کردم و باهاش حرف زدم.
حالا هم بغلش کردم،داره با انگشتام بازی میکنه،هرچی سر به سرش میذارم نمیخنده،عصبانی میشه و میگه اینقدر اذیتم نکن،بذار به نگرانیم برسم!
لبخندم رو نشون نمیدم و ساکت میشینم.نمیدونم چرا و چقدر من هم غرق افکار خودم شدم که یهو میگه:کاش شب وجود نداشت،عزیزی...
یهو میشکنم،خشکم میزنه، بهش میگم نههه،اگه شب نبود ک نمیشد اتفاقا من امیدوار بودم همیشه شب باشه تا مثل یه خرس کوچولوی قطبی فقط بخوابم.نمیخنده.
لحنش موقع گفتن این جمله،چشماش،نگاهش،بغضش،اینا توی سرم اکومیشه..این جمله رو منم زیاد نوشتم.روزهایی ک اضطراب داشت منو خفه میکرد،هرشب با ترس مرگ خوابم میبرد،هر شب تا صبح هزاربار جون میدادم.شب ها واقعا ترسناک بود،اون روزها آرزو میکردم:کاش شب وجود نداشت.
.
.
وقتی مضطربه،میاد پیش من میخوابه،من تا صبح بغلش میکنم،اینطوری احساس امنیت میکنه و خوابش میبره...گاهی اون رو بغل میکردم تا بخوابه و خودم گریه میکردم و آرزو میکردم کاش کسی حواسش ب من بود تا منم بخوابم...
شب ها ترسناکه آدما...ترسناکه.
درگیر اضطراب رهایی شده،توی این سن عادیه.اما مدتیه بخاطر فوت ناگهانی یکی از نزدیکان خیلی شدت گرفته و مدام و مدام از مردن ماها میترسه.شب از خواب بیدار میشه،تنفس بقیه رو چک میکنه،گاهی شب تا صبح نمیخوابه و همیشه نگران یه اتفاق غیرمنتظره ست.اگه هرکدوم ما بیرون باشیم و تماس هاش رو جواب ندیم از نگرانی به گریه میوفته.
بهش گفتم،منم وقتی نگران میشدم شب ها رو دوست نداشتم،شب ها انگار همه چیز نگران کننده تر میشه،نترس عزیزم،بخواب، اتفاقی نمیوفته.
گفت:از کجا میدونی اتفاقی نمیوفته؟ مگه دست توهه؟
گفتم نه،ولی میتونیم امیدوار باشیم که اتفاقی نمیوفته،همه ی ما آدما نگران میشیم، ولی باید یاد بگیریم نگرانی هامون رو مدیریت کنیم و نگرانی های واقعی رو از غیر واقعی جدا کنیم و فقط برای واقعی هاش نگران باشیم!
گفت:چقدر خوبه که تو هستی عزیزی!اگه من تو رو نداشتم چی؟
خندیدم که: خوراکی هات رو کسی ازت نمیگرفت.
بوسیدمش و فسقلی ده ساله رو فرستادم بخوابه،خوشحالم ک از لحاظ احساسی ب من پناه میاره.خوشحالم ک میتونم هرچند کم،اما بشنومش.خوشحالم که باهام حرف میزنه.
قلبم میشکنه.از احساساتی که داره تجربه میکنه...این بچه توی ی خانواده گرم بزرگ شده،محبت دیده،دوست داشته شده، من رو داشته،پدر و مادرش رو داشته ولی هنوز داره یکی از عمیق ترین غم های انسانی رو تجربه میکنه،اونقدر که بگه،کاش شب وجود نداشت...
و من فکر میکنم به کودکان«غزه»...به بچه های جنگ زده.به بچه های ترس و از دست دادن و آشوب و خون و گریه.نه برای دیروز و امروز،که برای هفتاد سالِ گذشته...بچه ها دقیقا رنج و غمی معادل رنج و غم ما رو تجربه میکنند،با این تفاوت که ما ادراک داریم از چیزی ک داریم تجربه میکنیم و اونها نه،اونها درد میکشن بدون اینکه بفهمن چرا و این اوج ظلمه...
با بچه ها اینکارو نکنید،بچه ها نباید برای چیزی ک نمیفهمن رنج بکشن،بچه ها رو مجبور ب بزرگ شدن نکنید.بچه ها رو یتیم نکنید...بچه ها رو نکشید...
غم از دست دادن بچه ها خیلی سنگینه....
بچه ها خیلی عمیق رنج میکشن....
همین ترس و بغض چشمای یه کودک برای من کافیه ک بخوام به نابودی اسرائیل یقین داشته باشم.