کاج و کاکائو

بسم الله نور

سلام عزیز،

حالت چطوره؟

از آخرین باری که برات نوشتم دو سال داره میگذره،اونموقع ها فکر میکردم خیلی ضعیفم.توی یه موقعیت سخت گیر افتاده بودم و از پسش بر نمیومدم و چون نمیتونستم هیچ مقصری پیدا کنم،در نهایت خودم رو مقصر میدونستم:((حتما من کافی نبودم.حتما من بلد نبودم قوی باشم.حتما من یه مشکلی دارم.))

در اوج استیصال اون نامه رو برات نوشتم،خسته بودم،فرسوده بودم،ناامید بودم و از این حس و حالاتی ک داشتم احساس شرم میکردم.به خودم حق نمیدادم چنین احساساتی داشته باشم.مگه چی بود؟ ی کنکور ساده.چیزی ک هزاران آدم ازش گذر کردند و خیلی هم خوب از پسش بر اومدن و اینهمه ادا هم نداشتن.

اون نامه رو زمانی نوشتم که از دست خودم عصبانی بودم و دلم برای خودم میسوخت.جایی ک میخواستم ب خودم حق بدم ولی نباید به خودم حق میدادم! جایی ک میخواستم خودم رو بغل کنم و بگم اشکالی نداره،میخواستم از خودم محافظت کنم، ولی دنیا این آدم رو نمیخواست. اون یه آدم قوی و سرسخت میخواست،یه آدم موفق،یه آدم شاد.نه آدمی ک خودش رو بغل کرده و داره سعی میکنه ب خودش آسیب نزنه. من اون نامه رو زمانی نوشتم ک باید قوی میبودم اما نمیخواستم قوی باشم.دوست نداشتم خودم رو مجبور کنم ب قوی بودم.ولی میشد؟ نه.

پس با کوهی از احساسات منفی،با کوهی از احساس ناکافی بودن،احساس ضعیف بودن،احساس تاسف، رو آوردم ب اینکه از بقیه بپرسم: قوی بودن شما چه شکلیه؟ میخواستم یاد بگیرم قوی باشم. اونقدر قوی باشم که به راحتی رها نکنم.به هرقیمتی شده ادامه بدم تا به نتیجه برسم.مهم نتیجه ست.

الان دوسال و خورده ایی داره از اون روزها میگذره و من هنوز هم نتونستم این احساسات رو مدیریت کنم.

کم کم فهمیدم قرار نیست شیوه قوی بودن بقیه دردی رو از من دوا کنه.هرکسی به شیوه خاص خودش قوی هست.پس سعی کردم بگردم و ببینم من چی ام؟ فهمیدم صبور بودنم نوعی قوی بودنه.فهمیدم اینکه میتونم با چیزای کوچک حالم رو خوب نگه دارم نوعی قوی بودنه.اینها کافی بود؟ بازم نه.

دوسال از اون روزها گذشته و من با وجود همه ی تلاشام هنوز همون دختر مستاصل و غمگینم که نیمه شب زیر پتو خودش رو جمع کرده بود و با گریه مینوشت.

من از تلاش کردن میترسم.اون روزها تلاش کردم و نشد.اون روزها خیلی سعی کردم قوی بمونم و نشد.اون روزها خیلی سعی کردم بشه و نشد.از همون روز هم از تلاش کردن ترسیدم‌.نمیتونم دوباره اون سرخوردگی رو تجربه کنم و این دست خودم نیست.نزدیک به دو سال داره میگذره و من هنوز نتونستم بدون اینکه به خودم سخت بگیرم،تلاش کنم.

چرا؟

این روزها حسابی میتونم پز خودم رو بدم.خیلی منعطف تر شدم.کلی روی عزت نفس و اعتماد ب نفسم کار کردم.واقعا صبورتر شدم.قدرت تحلیل گریم تقویت شده،ارتباطاتم بهتر شده.کلی تراپی رفتم و خیلی از احساساتم رو حل کردم و نقطه تعادل خیلی چیزا رو پیدا کردم.

ولی من....من...

من هنوز هم دنبال یه آدم کاملم.آدمی ک چنین شب هایی بتونم بهش پناه ببرم و بگم من دیگه به اوج استیصال رسیدم،تو بگو چیکار کنم؟ تو بگو چی درسته و چی غلطه؟ تو بیا بغلم کن آرومم کن. تو بیا بهم حق بده عصبانی و خسته باشم!

سرکلاس مبانی مشاوره با استاد تمرین میکردیم.ما نقش مشاور و مراجع رو بازی میکنیم تا روند مشاوره رو یاد بگیریم.من مراجع بودم.یکی از بچه ها گفت صدف! من فکر میکنم تو احساساتت رو سرکوب میکنی.به خودت حق نمیدی که ناراحت باشی و میخوای از همه ی احساساتت به زور در جهت مثبت استفاده کنی.همش نگرانی که نکنه عقب بمونی یا وقت تلف کنی.من فکر میکنم تو کلافه و خشمگینی نسبت به خودت.

من گفتم :نه.اینکه من تلاش میکنم احساساتم رو جهت بدم یا مدیریت کنم به معنای سرکوب اونها نیست.من زمانی که لازم داشته باشم به خودم فضا میدم.

رو کردم به سمت استاد و بهش گفتم: استاد اتفاقا من فکر میکنم دچار بیش پذیری شدم. بلند خندید.

گفتم: جدی میگم استااد.اونقدر دارم سعی میکنم نسبت به خودم صبور باشم و خودم و اطرافیانم و محیطم رو درک کنم و حالات و شرایطم رو بپذیرم که دیگه کلافه شدم.تا کجا استاد؟ تا کی؟

گفت کی بود داشت از زیبایی موازی حرف میزد؟

آه کشیدم و گفتم: من.

خندید.

گفت: صدف،می ارزه؟

بغض کرده بودم ولی تردید نه.گفتم: آره.

گفت: یه روزایی تو صدای خرد شدن استخونات رو هم میشنوی.اون روز بازم ادامه بده.چون اونجاست که تازه میفهمی چرا اینهمه مدت باید ادامه میدادی.متوجهی؟

متوجه بودم.پس اونم داشت صداش رو میشنید، و حتی...اونم داشت تجربه اش میکرد.گفتم:متوجهم.

خندید.

ولی من گریه کردم.

دیگه میدونم چنین آدم کاملی وجود نداره،از همون روزی که پست توت فرنگی رو نوشتم فهمیدم.ولی دیگه این روزا موقع ناراحتی بستنی توت فرنگی نمیخورم،از همون سال به کاکائو پناه بردم.دیگه دنبالش نمیگردم هرچند هنوزم آرزو میکنم کاش همه چیز ساده تر بود.کاش این دنیا ساده تر بود. هست؟نه. میشه؟ نه. ولی من یه چیزی رو یاد گرفتم.صدف،تنهایی قرار نیست بار همه چیز رو به دوش بکشی.اگه خواستی اینکار رو کنی نتیجه ایی نداره جز بیشتر له شدنت.توکل کردن رو یاد بگیر.گریه کردن رو یاد بگیر.توسل کردن رو یاد بگیر. و در نهایت تنهایی رنج نکش.میتونی از افراد امنت کمک بگیری.لازم نیست و نباید بار غمت رو به دوش اونها بندازی،همین که اونا بدونن کفایت میکنه.همه درکت می کنند؟نه

من هنوزم قوی نیستم.

کی قوی بودنم به اندازه ایی میرسه که اینقدر کم نیارم؟ اونقدر با خودم صبوری کردم و اونقدر با خودم راه اومدم ک خسته شدم.کلافه شدم.عصبانیم.ترسیدم.دیگه نمیخوام بهش حق بدم. باید بفهمه ک این دنیا نتیجه براش مهمه.اصلا مهم نیست تو چه احساساتی داری.اصلا مهم نیست چطوری و چرا داری از پسش بر میای.

از تلاش کردن میترسم.احساس ناکافی بودن داره خردم میکنه،کمالگرایی ذره ذره ی انرژیم رو میمکه،اضطراب چیزی از روانم باقی نگذاشته .درد جسمانی شده نقطه انفجار اعصابم. و من؟ شدم شبیه احمق هایی ک مدام دارن میدوند ک نکنه یکی از اینها از این چیزی ک هست بدتر شه...بازم احساس عذاب وجدان و شرم ناشی از اینکه چرا من دارم چنین احساساتی رو تجربه میکنم؟ چرا بلد نیستم مثل بقیه زندگیم رو کنم؟ چرا باید اینهمه فرصت از دست بدم؟

جوونی ما،همینقدر رنج آور داره میگذره.احساسات ما باید گواه باشند که ما نباید اینطوری زندگی میکردیم.باید شهادت بدند که خیلی سخت بود.

چاره ام چیه؟ رنج بردن و درک کردن و صبر کردن و ادامه دادن.

سخته؟ خیلی سخته.خیلی زیاد.

می ارزه؟ آره.می ارزه.

چرا؟ چون نمیخوام و نمیتونم دچار بی معنایی بشم.میخوام بفهمم که دارم چیکار میکنم.نمیخوام بین رنجم گم بشم. الان گرچه واقعا دارم زیر بار اینهمه فشار محیطی و اینهمه بار احساسی سنگین خرد میشم ولی حداقل میفهمم چرا دارم این رنج رو تحمل میکنم.میفهمم کجا هستم و کجا دارم میرم.من میفهمم چرا دارم درد میکشم و چرا باید این درد رو بکشم و همین برام کفایت میکنه.

پ.ن:با یه دوست جذاب داریم یه کار جذاب میکنیم.برای هم با خط خودمون نامه مینویسیم و پست میکنیم:) اگر تا حالا نامه ننوشتید،دعوتتون میکنم نامه بنویسید.چرا؟ شدیدا خاصیت درمانگری داره و حالتون رو بهتر میکنه و به افکارتون نظم میده.تمرین نوشتن هم که هست و مهم تر از همه مدتی شما رو با خودتون تنها میکنه.چی باید بگید؟ هر چیزی که توی روزمره وقتی براش باقی نمیمونه ولی با گفتنش حالتون بهتره.مثل ذوق پاییز.مثل خوندن یه کتاب قشنگ.مثل شنیدن یه موسیقی.مثل دیدن یه صحنه ناراحت کننده یا مثل یه حس غریب گوشه کنار وجودمون.دوست های مکاتبه ایی از هم دورن،پس خیلی راحت تر میتونند همدیگه رو درون روزمرگی که دارند میگذرونند شریک کنند.

پ.ن: تولدم نزدیکه.و این روزها دارم بین خوف و رجا دست و پا میزنم.دقیقا بین برزخم.بدون هیچ انگیزه ایی.بدون هیچ امیدی.خسته ام و فرسوده ام.دلتنگم.ترس ریشه دار وجودم و کمالگرایی نمیذاره تلاش کنم.اضطراب دارم و نمیتونم از زیبایی ها لذت ببرم.آسیب جسمانی که اخیرا برام اتفاق افتاده محدودم کرده. چی دارم برای ادامه؟ هیچی.

بعد از یه هفته تا صبح بیدار موندن.بعد از یه هفته فقط روی تخت موندن و زیر پتو پنهان شدن،بعد از یه هفته گریه کردن و بعد از یه هفته خرد کردن خودم، دیشب یه کاج برداشتم و به کاج هایی که دارم اضافه کردم و گفتم من هیچی برای ادامه دادن ندارم.ولی میخوام که ادامه بدم.این کاج هم نشونه ی این روزا. روزهای سخت منتهی به تولد 22 سالگی...

سفارشات پذیرفته نمیشود??