چشم هایی که

بیست دقیقه هم مسیر بودیم.پرازشوق هوای زمستون بودم،سرما تا مغز استخونم رسیده بود که خط رسید،سوار شدم و چقدر محشره گرما وقتی میدونی بیرون سرده.وقتی دیدمش ذوق کردم،کیه که ندونه من عاشق بچه هام؟

اول بهش لبخند زدم و چندتا شکلک در آوردم تا بخنده؛اما نخندید.بیشتر تلاش کردم،بازم نخندید.

روی انگشتم صورت خندون کشیدم و با تکون دادنش سعی کردم توجهش رو جلب کنم،نخندید.

یکم سر به سرش گذاشتم،نخندید.

با انگشت اشاره ام دستش رو آروم و با ظرافت کمی نوازش کردم.دستش رو جمع کرد و پنهان کرد.

نخواستم اذیتش کنم،آهنگمو پلی کردم و از شیشه به بیرون خیره شدم،به سرمای هوا و آدما،پیاده و سواره.

یکم که گذشت دیدم همچنان داره بهم نگاه میکنه،از همون موقع.خیره و ممتد.منم بهش نگاه کردم.آروم و جدی.

اینکه چقدر گذشت رو نمیدونم،غرق افکار خودم بودم و چشماش.نمیدونم اون توجهش به چی جلب شده بود.

دیگه لبخند نزدم،باز انگشتم رو بردم جلو تا نوازشش کنم.اینبار دستش رو نکشید.گذاشت نوازشش کنم.

اما همچنان هیچ واکنشی نشون نمیداد.هیچی.وفقط با این چشما،چشمای غمگین و پر بغض درشتش، خیره بهم نگاه میکرد.

خانوم بغلی میخواست بره،ناخواسته دستش کوبیده شد به صورت بچه،اون خانوم ناراحت شد،کلی عذرخواهی کرد.و بچه؟ هیچی.انگار اصلا توی این دنیا نیست.فقط سرش رو آور بالا،چند ثانیه مکث،دوباره سرش رو تکیه داد به شونه مادر.

تا آخر مسیر نوازشش کردم و دیگه تلاشی نکردم بخندونمش.ولی شب وقتی رسیدم خوابگاه،یه کنج پیدا کردم و یه دل سیر گریه کردم.

پ.ن: یه پرنده ست که از پرواز خود خسته ست.