چشم ها

بسم الله

چندهفته ی اخیر با چشم های عجیبی برخورد کردم.

بعد از سه شبانه روز بیداری ساعت یازده صبح رفتم مجتمع : دیدار با یه جفت چشم قهوه ایی

چشماش براق بود.

به راحتی تغییر احساساتش رو از چشم هاش درک میکردم.

چشم هایی بودند کشیده، پر از شوق،عمیق،زیبا و هیجان زده.

گاهی تایید میکردند،گاهی غرق سوال میشدند.

و مثل همیشه،همینطور که از این چشم ها انتظار داشتم،مشوق بودند.

بهم گوش کرد،بهم جسارت داد،تشویقم کرد و سعی کرد راه درست رو نشونم بده.

وسط اون همه خستگی ، تنها کسی بود که حمایتم کرد.تنها کسی بود که گذاشت حرف بزنم و تنها کسی بود که بیشتر من رو نترسوند و گیج ترم نکرد...از اینهمه گیجی و ترس من هم کلافه نشد.

و من بعد صحبت طولانیم باهاش،بعد گفتن ترس هام،بعد شنیدن حرف هاش عمیقا حس کردم از یه عذاب چند روزه خلاص شدم...من همون لحظه تصمیم گرفتم تلاش کنم مثل این آدم خوب باشم.

یاد بگیرم خوب بشنوم،شنیدن حرف هایی که بقیه براشون وقت ندارن.

من سالهاست میشناسمش،این آدم همیشه برام آدم خوبی بوده،بدون منت،بدون اینکه حتی وظیفه اش باشه.

من فکر میکنم چشم های هر آدمی باید همینقدر خالص باشه.

بعد از مدتی درگیر یه چشم دیگه شدم،خسته،قرمز.

ترس هام رو برام پررنگ تر کرد و یکی دوتا هم بهش اضافه کرد،زیاد حوصله شنیدن آرمانگرایی های یه دختر بچه رو نداشت،عمیقا کلافه بود.

از آرمان و ارزش های بزرگ و بلندپروازانه ام که دم میزدم و سعی میکردم قانعش کنم،حالات چشم هاش تغیر میکرد و یکی دوبار تحت تاثیر حرف های قلمبه سلمبه ام قرار گرفت.اما آخر کار یک میلی متر هم از موضعش کوتاه نیومد و باز هم حرف خودش و تک تک ریسک های انتخابم رو بهم یاد آوری کرد.

منشش در زندگی با چشم های اون لحظه اش نمیخوند،فکر کنم اثر خستگی بود که اینطور ناامیدم کرد.

به چشم های نفر سوم زیاد دقت نکردم.آدم عمیقی نبود. اگه گذاشت حرف بزنم واسه این بود که میخواست بعدش حرف خودش رو بزنه.مشخص بود حتی به دلایلم فکر هم نمیکنه،منم به چشم هاش نگاه نکردم.

با چشم های عسلی و شادی برخورد کردم.شاد،با سیاست،قوی و مهربون.

از اون آدم هایی که میشه به حرفشون اعتماد کنی،چشمای عمیقی نداشت اما لبخند نگاهش به علاوه ی کاریزمای رفتارش هر آدمی رو قانع می کرد.

گفت تصمیمم درسته،اون لحظه بین حجم عظیمی سردرگمی خوشحال شدم که شنیدم به انتخابم اعتماد داره.

به آدم های زیادی برخورد کردم که نمیتونستم چشم هاشون رو باور کنم. نمیدونم ملاک باور پذیری چشم ها چیه،اما میدونم دست خود آدما نیست.

اما بعضی ها رنگ نگاهشون باعث میشد بخوام باهاشون حرف بزنم و مشورت بگیرم.برخی حتی ناخواسته.

آخر قصه من مشورت های لازم رو کردم و نهایتا خودم باید تصمیم میگرفتم قراره چقدر شجاع باشم.

انتهای اون روز گوشه ی اتاقم،در سکوت و تاریکی فکر میکردم.

یعنی چشمای من چه شکلیه؟