بسم الله
#ویرایش شده
کلی حرف برای نوشتن دارم،اما نمیدانم چرا این روزها کل داده های ذهنم موقع نوشتن از بین میرود.میشوم مثل کاغذی که رویش ده بار نوشته ایی و پاک کرده ایی.پر از حرف و خالی.
یک کتاب بود که روی جلدش عکس کیف پول بود.با دوتا کارت شناسایی.موقع خواندن فصل دومش خیلی گریه کردم.آنقدر که تمام صفحاتش مواج شد.بارها و بارها میخواندمش.صبح.نیمه شب.هربار هم با نوشته هایش گریه میکردم.
بعدها یک چیزی را فهمیدم.
چشم ها.
همان ک میگویند؛ یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن چشم ها بیشتر از حنجره ها میفهمند.
شش تا آدم بودند با شش جفت چشم. البته من فقط شش تایشان را پیدا کرده ام.
اصلا نقطه اشتراکشان از همین چشم های زیبایشان شروع میشود.
چشمانشان عطر یاس دارد.
دستشان برای من رو شده بود.
حتی اگر نمی شناختمشان باز هم با دیدن چشم هایشان تا آخر ماجرا را میخواندم...
این چشم های خاص و زیبا را میتوانم از میان صدها چشم تشخیص دهم.
که هر وقت این جفت چشم ها را می بینم، چشم بسته بگویم چه بر سرشان آمده.
بگویم کجای دنیایند.
بگویم چه دیده اند...
بگویم چطور آمده اند؟چطور رفته اند؟
همه اش را میدانم.
از تغییر میترسیدم.
میترسیدم دیگر این چشم ها را نفهمم.
میترسیدم راز این چشم ها را از یاد ببرم.
میترسیدم حرف این چشم ها را دیگر نخوانم.
برای همین سرسختانه به خودم اجازه تغیر نمیدادم.
اما اشتباه کردم.
از یک جایی ب بعد آنقدر ب خودم اجازه فکر کردن ندادم که تغییر کردم و نفهمیدم که تغییر کرده ام!
وحشتناک تر بود،یک شوک اساسی.
اصلا همه چیز از این چشم ها شروع شد.
یادم می آید به حرف هایش:
میگفت فکر میکنی الکی حرفش اینقدر بر دل مینشیند؟الکی اینهمه آدم دوستش دارند؟
نخیر!مگر میشود الکی باشد،چشم هایش را ببین_چشم های زیبای همیشه قرمزش را_ و خودت تا ته ماجرا را بخوان.هر کسی که چشم هایش اینقدر زیبا نیست.هر کسی که طرز نگاهش این نیست...نه عزیز من.نیست.
هر کسی که چشم هایش اینقدر زیباست حتما برای کاری آمده .
و میرود.
زود هم میرود.
برای همین وقتی وقتی یک جفت چشم پیدا میکنم...کمی نگاهش میکنم.ساعتی خیره نگاهش میکنم .
و خوب میدانم این نگاه هایی که عطر یاسشان دنیا را برداشته دیگر نیستند.یا اگر هستند چندی بعد گم میشوند.طوری که هیچ وقت دیگر نباشند...
میدانم از این دنیا نیست و نابود میشوند.میدانم به خون میتپند..
چون اینها چشم های خودشان نیست. چشم های یک آدم اینهمه زیبا نیست. یادت نرفته که میگفت: هر کسی که چشم هایش اینقدر زیبا نیست....
گاهی فکر میکنم چون اینقدر بزرگ بوده اند چشم هایشان اینقدر زیباست؟
یا چون چشم هایشان اینقدر زیباست اینقدر بزرگ اند؟
دلم میخواهد یک گوشه از دنیا بنشینم.
یه ظرف سیب زرد ترش بگذارم کنارم.
کتاب قطور با جلد کیف پول را باز کنم.
فصل دومش را بیاورم.
بخوانم و گریه کنم.
بلند بلند...
گاهی میان آب،گاهی در دل خاک،گاهی بین عکس ها، گاهی هم وسط کتاب ها یک جفت چشم جدید پیدا میکنم...
و حالا تمام امیدم همین است.
من هنوز آن چشم ها را میفهمم....
