پرسه زنی

بسم الله

شمع خریدم.چند بسته.

از آن شمع های دراز که قطره قطره قدشان کوتاه میشود و می میرند.

آن لحظه هایی که گم میشوم که نمیدانم دقیقا کجای زندگی ام و باید کجا بروم،یک شمع روشن میکنم.

پنجره را که باز میکنم خنکای هوای بیرون با گرمای شوفاژ پایین پنجره به صورتم میخورد.نه میگذارد سردم شود نه گرما کلافه ام کند.

چلوی پنجره،یک شمع روشن میکنم.روی به رویش می نشینم و به گریستن هایش نگاه میکنم.

نمیدانم خودم هم گریه میکنم یا نه.

نمیدانم فکر میکنم یا نه.

اما به رقص شعله ی کوچه آتش که مدام میجنگد،جا خالی میدهد،جان میگیرد و حمله میکند و دوباره فرو میریزد و باز و باز و باز... خیره می مانم.

همین سکوت بیست دقیقه ایی برای کل هفته ام کافیست.

گاهی هم کافی نیست.باید یک جفت کفش به پا کنم بروم میانه ی میدان.راه بروم راه بروم راه بروم.

راه بروم و ویترین های رنگارنگ را نبینم.راه بروم و آدم ها را نبینم،راه بروم و خودم را نبینم.

راه بروم یک گوشه شهر پیدا که شدم بروم یک نیمکت محبوب پیدا کنم و زل بزنم به آدم ها.

برای چشم هایشان قصه ببافم و به دست هایشان دقت کنم و نگاهشان را بکاوم.

به قهقهه هایشان گوش کنم و به عجله شان لبخند تمسخرآمیز بزنم.

انگار جدای جدای جدایم.

انگار نه آدمم...نه میخندم...نه دست دارم و نه نگاهم احساس دارد....

انگار عجله نمیکنم و انگار نیمکتم!

دیر وقت شود و خسته از اینهمه راه رفتن با خودم لج کنم و بیشتر راه بروم و بگذارم سردم شود،آرامش من!

بعد درحالی که سلول به سلولم یخ زده اند بروم خانه ی کاهگلی کنج شهر دمنوش به لیوانی با نبات بخورم و فکر کنم چقدر عجیب دلبسته میشوم.به لیوانی با لیوان آبی و نبات را فقط باید همینجا و همین گوشه بخورم.

بعد باید بلند بلند کتاب بخوانم،آنقدر بلند که حس کنم کسی دارد برایم کتاب میخواند و من میتوانم گم شوم میان کلماتش و بعد بی آنکه بدانم کم کم کلمات محو شود و من گمان کنم هنوز بیدارم و خودم را فریب دهم که بیدارم و خوابم ببرد.

بعد دمنوش به با نباتم را حساب کنم و خودم را ببرم خانه.

آرام که بیدار نشود.