گل خریده بودم،اسمش رو گذاشته بودم: واحه،یعنی آبادی میانِ کویر. آقا یوسف و نیکو هر دو خشک شده بودند،غمگین بودم براشون،اتفاقاتی افتاد و مجبور ب برگشت شدم،واحه موند پیش دوستام،خواستم مراقبش باشند. چند روز پیش شنیدم مسئول مهربون خوابگاه برام حسن یوسف آورده.بهم قولش رو داده بود و حالا با اینکه خودم نبودم ولی بازم یادش مونده بود،بازم آورده بود داده بود به بچه ها.
اگر چیزی بتونه الان منو خوشحال نگه داره اینه که اگر خودم اونجا نیستم،گل هام هستند.این خوبه.
وقتی چشمامو باز کردم،زیر لب گفتم میخوام گریه کنم.
گفت گریه کن.
یه قطره اشک از گوشه ی چشمم سر خورد و باز خوابم برد.
این خاطره رو تا مدتی بعد یادم نبود،وقتی به یاد آوردمش،بهش لبخند زدم.
من حرف میزدم،میخندیدم،تعریف میکردم،قهقهه میزدم اما همزمان اشک ها از گوشه ی چشمم سر میخوردند،من گریه نمیکردم،فقط اشک هام میچکید،و این خوب بود...دوستش داشتم...
بلاخره دارم گریه میکنم.
دوست ندارم گریه کنم و ادامه بدم،اما اشکال نداره همینطور که دارم ادامه میدم،گریه کنم...
پی نوشت: چندباری با محتوای کم و زیاد این پست رو منتشر کردم اما دوستش نداشتم و حذف شد.چیزی که باید میگفتم رو نمیگفتم!
اتفاق بدی افتاد.و سخت تر از هرچیزی، این بود که این اتفاق کاملا دور از انتظارم بود.آسیب جسمی نسبتا جدی دیدم که به خیر گذشت گرچه علاوه بر اون حادثه، حواشی که داشت حسابی اذیتم کرد.امروز ساعت 6 عصر دقیقا میشه سومین هفته ایی که از اون روز سخت میگذره.الان بهترم.خوبم.
قبلا زیاد در موردش برای خودم نوشتم.تقریبا با جزییات یادمه، مهم ترین اتفاقی که افتاد حس ناتوانی بود.احساسی که یه درس جدی بهم داد: اوجِ استیصال و ناتوانیم برای انجام کوچکترین چیزها درست زمانی که تلاش میکردم کنترل داشته باشم.درست زمانی که حس میکردم میتونم و باید بتونم. و این دقیقا چیزی بود که لازم داشتم توی این برهه از زندگیم تجربه اش کنم.اینکه "من" و تمام وجود و حضورش به کوچکترین اتفاقی از هم پاشیده میشه.پس باید دنبال چیز محکم تری باشم.پیدا کردم؟ بله. این حس رو فراموش نمیکنم.هیچوقت.
اون اتفاق رو به یاد میارم.احساسم.افکارم.درد.اطرافیانم و نحوه ی مواجهشون. احساساتی که ازشون دریافت کردم.ادم های غریبه.احساس تنهایی.ناتوانی.معذب بودن.اینکه اصلا انتظار نداشتم چنین اتفاقی بیوفته.حالی که داشتم.غم.حرفای خودم.تلاشم.خنده ام.گریه ام. نوشته هام. و واکنش اطرافیان...واکنش اطرافیان...!
به خیر گذشت و چیزی که لازم بود رو ازش فهمیدم،مهم همینه.
