هیاهو

بسم الله

دوتا پیش نویس آخر،

از دخترکانی نوشته بودم که زیبایند.توجه را،مهربانی را دوست دارند.شکننده اند.

بعد، از محبوبه خانم گفته بودم.

محبوبه خانم میگفت ریتم زندگی ام که به هم میریزد،میروم در یک خیابان شلوغ مینشینم و ریتم زندگی آدم ها را آدم ها را تماشا میکنم،تا دوباره بفهمم کجایم،و باید چه کنم.

من این عادت را از محبوبه خانم دارم.

به اینجا که میرسیدم قفل میکردم.چطور باید ادامه دهم؟

از محبوبه خانم گفتن سخت است.خیلی سخت است.

میخواستم آنقدر بنویسم تا این موضوع را برای خودم حل کنم.اما حل نشد.

پس بگذار اول کار بیایم انتهای آن نوشته را بگویم که:

محبوبه خانم چطور،حقیقتا چطور توانسته قبول که نه،انتخاب کند تنهای تنها زندگی را ادامه دهد؟خودش را گم نمی کرد وقتی اینقدر فقط برای دیگران بود؟خودمانیم،کم حرفی نیست.

دخترکانی که گفته بودم_سن و سال مهم نیست،دخترکان همه دخترند_ گرچه لطیفند اما بلدند چطور پای زندگیشان،اعتقاداتشان ،ارزش هایشان بایستند.

اما این فرق میکند.محبوبه خانم ایستادن را زندگی میکند.او خود ایستادن است. اما چطور خدایا؟

شاید یک روز دیگر یک جای دیگر این ماجرا برایم حل شد.

گوشی ام 19 درصد بود،شارژر نداشتم و دلم گرفته بود.

مدت ها بود دلم گرفته بود.

دلم گرفته بود و جوابی هم پیدا نمیکردم.

هیچ جوابی برای محبوبه خانم های ذهنم نبود.

پناه بردم به پیج شاعری که می نویسد،سوخته است، بلد است بسوزاند.

خواندم،شنیدم،و کمی هم آرام گریستم.

من آرام گریه کردن را بلد نیستم،یعنی یادم رفته.

چطور باید نیمه شب زیر پتو هق هق کرد؟ بدون صدا؟

من این روزها راس ساعت 10 صبح یک عاشقانه آرام را بر میدارم،میرونم میانه ی گل ها،کنار نرگس ها،و به زمزمه میخوانم،بلند،به قدری که کفایت کند تا صدای خودم را بشنوم.

و بعد ناگهان اینجا در میان این حجم از آرامش حس گم شدگی دارم.

من در همین روزمره های عادی و شاد و یکدست هم گم میشوم،محبوبه خانم چطور در میان آن هیاهو گم نمی شود؟

دیشب،وقتی همه خواب بودند،سر خودم داد میزدم که :نمی شود مثل بقیه زندگی ات را کنی؟ همین روتین قشنگ را؟ آخه بشر، چته؟

من داد میزدم،او کنجی خزیده بود و آرام نگاهم می کرد.

گریه کردم،بغض کرد.

کمی نگاهش کردم.رنجیده نگاهم کرد.

دستش را گرفتم رفتیم نشستیم و زل زدیم به راه شیری.

دست من در دستم بود.

دستش را آرام نوازش می کردم.

من فکر میکردم.

او فکر میکرد.

نمیدانم او به چه فکر میکرد.

من اما فکر میکردم ممکن است، یک روزی تمام خودت دیگر برای خودت نباشد.

وقتی تمام خودت برای خودت نباشد،وقتی کیلومتر ها دورتر،آنجایی که تو نمیدانی کجاست،میان خاک ها مانده باشد.

شاید آنموقع دیگر گم نشوی.درست مثل محبوبه خانم.

او خودش برای خودش نیست...

رو میگردانم سمت من،میگویم فکر میکنی محبوبه خانم هم گم میشود؟

نگاهم نمیکند،سر تکان میدهد که بله.گم میشود.او هم گم میشود.

میگویم چطور خودش را پیدا میکند؟

سر تکان میدهد ، اینبار یعنی نمیدانم.من هم نمیدانم.

حوصله ندارد.

هوا سرد است.

به در تکیه میزنم،لیز میخورم روی زمین ،مینشینم.در خودم جمع میشوم.

نگاهم نمیکند،زیر لب میگوید: امروز دوتا از گل های قرمز پشت پنجره باز شدند.

نگاهش نمیکنم.

+خدا همینجاست،نه؟

_آره

+دارم کجا میرم؟

_مهمه؟مگه خودت همیشه نمیگی شاید دلیل یه اتفاق رو ،یک راه رو، سالها بعد بفهمی؟

+اشتباه نمی رم؟

_نه

+از کجا میدونی؟

_چون سخته.چون طولانیه.چون اینطوری تو رو به هم ریخته.

+موفق میشم؟

_نمیدونم.مهمه؟

+نه

_خوبه

_خودتم میدونی قرار شد هر روز بهتر از دیروز نباشی،قرارمون این بود هر روز شادتر از دیروز باشی.

یادت رفته؟شادی مقدمه موفقیته.هدفت این بود.

+میدونم.

+میترسم

_از بالا نگاه کن به همه چیز. برو پست نیمکت رو دوباره بخون،از دور ببین،انگار که صد سال گذشته..

+واقعا گم نشدم؟وسط روزمره ها فکر میکنم گم شدم.

_تو یه بار دیگه ایستادن پشت همه ی اون صندلی ها رو،یه نفس عمیق رو،یه سجده شکر رو،یه اعتماد دیگه رو به خودت بدهکاری.

+راست میگی....بدهکارم....من، ببخشید سرت داد زدم.ببخشید به هم ریختم.

_اشکال نداره.

+راستی،محبوبه خانم چطور تونست به نظرت؟