خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

هویت

بسم الله

اول: این روزها زندگی ساعت شش صبح تمام میشود و سه بعد از ظهر شروع میشود،برکت ندارد اما گرگ و میش صبح بدجور دلچسب است،شب بهترین زمان خوابیدن است،و حیف که بهترین زمان بیدار ماندن هم هست.

دوم:میگفت مادرم که مرد،دنیای من به پایان رسید،اما جهان برای بقیه ادامه داشت.یعنی هیچکس نفهمیده بود مادر من مرده؟ به گمانم فقط «باغچه» بود ک به خوبی نبودن مادرم را فهمید،گل ها پژمردند.

مرگِ مرا چه کسی خواهد فهمید؟

سوم:واقعا خوشگل بود.پوست سفیدش در ذهنم مانده،موهای زیتونی و چشمان روشنش،سایه ی طلایی پشت پلکش،رژ صورتی اش. پشت پیشخوان نشسته بود.

من،تقریبا هفده دقیقه فرصت داشتم،خریدم را تمام کنم،از فروشگاه بیرون بزنم،از عرض دو خیابان لعنتی همیشه شلوغ بدونِ خط عابر پیاده بگذرم،بیست دقیقه مسیر تا انتهای خیابان را پیاده روی کنم تا بتوانم قبل از بسته شدن خوابگاه حضورم را ثبت کنم.

آن زن مستقیما هیچ توهینی نکرد،هیچ حرف بدی نزد.اما با من درست مثل احمق ها برخورد کرد.متوجه نحوه برخوردش میشود؟ مطمئن نیستم.دقیق میشوم ب رفتارش،به چهره اش،به نگاهش. خنثی تر از همیشه ام. نظرم اما جلب شده به اویی ک انگار دارد یک کودک را راهنمایی میکند،یا یک دهاتی درون شهر گمشده را،یا مثلا یک دانشجوی دکتری در برابر یک ترم اولی؟ هرچه که هست از بالا ب پایین است،این حس را به شدت دریافت میکنم.مطمئن تر از آنم که با چنین چیزی بخواهم وا بدهم،هرچند کمی مضطرب میشوم،حس بد میگیرم،به آن زن لبخند میزنم و میروم بیرون از فروشگاه،چرخ دستی را، خودم، میگذارم سرجایش،مسئولش ک تماشاگر ما هم بود تشکر میکند،خسته نباشید میگویم.گرم پاسخ میدهد.

دیرم شده،خیلی هم دیرم شده،قدم هایم مثل جریان تفکرم تند و به هم پیچیده ست،دارم فکر میکنم چه چیزی از آن زن چنین حسی را ب من القا کرد؟ چیزی ک اذیتم کرد،خود آن حس نبود،بالا و پایینی چندان مهم نبوده و نیست،ولی مهم دنیای اوی فروشنده بود،دنیای من خریدار بود، دنیای مرد بوشهری مسئولِ چرخ دستی ها با لهجه ی گرم و قشنگش بود.ما کجای دنیای یکدیگر بودیم؟

دیر میرسم اما کسی حواسش نیست،بی صدا میلغزم درون اتاق.

چهارم:قبلن ها اگر میپرسیدند مهم ترین معضلی ک در جامعه میبینی چیست،میگفتم هویت.الان هم که بپرسند باز هم میگویم هویت.

پنجم: من یک ، بیست و دو سال و یک ماه و هجده روزه ام و هنوز هویت مستقل خودم را پیدا نکرده ام.صدالبته طبق فرمایش روانشناسان معاصر این یک پدیده طبیعی ست،به نظر میرسد این روزها سن نوجوانی تا بیست و چهار سالگی و بلکهم بیشتر کشیده شده است!

ششم:جدیدا زیاد آدم ها را میپایم و میدانم ک بلاخره دردسر میشود! مثلا امروز رفته بودم توی نخ یک افسر پلیس جوان راهنمایی رانندگی ک حوصله اش سر رفته بود و داشت تلاش میکرد با قدم هایش روی یک خط صاف فرضی راه برود! اما از پاییدن آدم ها این حداقل نصیبم شده که فهمیده ام این روزها امثال من عمیقا برای «نشان»دادن هویتشان تلاش میکنند.با سبک پوشش مان. با نوع رفتارمان، نوع زندگیمان.همه آن تماما یک هدف را دنبال می کند و آن نه تشکیل هویت که بروز آن است.الان مثل گذشته هویت ها تقلیدی نیستند.نسل من نسل آگاه تری ست و این خوب است،خیلی خوب است.نسل من همانطور که از دنیای بیرونش مطالبه میکند دنیای درونش را نیز به چالش می کشد. نسل من دیگر هویت تقلیدی ندارد اتفاقا برعکس،هویت ها واقعا هویت خود افراد است اما نقطه عطف ماجرا امروز آنجاست که کسی از ما خود هویت را طلب نمیکند،امروز نشان دادنش است که دارد طلب میشود.

و این بَدْ است.

تلاش اضافه ست.

و چرا؟ این مهم است که چرا؟

هفت: یک اصل ناگفته میگوید تلاشِ زیادی برای نشان دادن هرچیزی یعنی آن چیز وجود ندارد.کسی که چیزی را واقعا دارد تلاشی برای اثباتش نمیکند.اما ما افتاده ایم درون یک دور باطل که مدام باید خودمان ثابت کنیم چون اگر هویتمان را نشان ندهیم،در دنیای رنگ و لعاب ها،نادیده گرفته میشویم.تمرکزها از خود هویت تغییر پیدا میکند به ظواهر هویتی. و هویت نصف و نیمه خیلی بدتر از بی هویتی ست.فرد نه آنقدر بی هویت است که...نه آنقدر هویت دارد که...

هشتم: خوابگاه که رسیدم،چایـَم را دم کردم و یک گوشه نشستم و گوشه تری نوشتم: صدف، خیلی مهمه که هویتت رو پیدا کنی،خب؟،اما لطفا نکنش توی چشم و چال (!)بقیه.هویت تو مال توعه.

نهم: من هم مثل خیلی ها یک هویت نصف و نیمه دارم و میدانم که تا مدت ها باید بگردم تا چیزی که لازم است باشم را کشف کنم. اگر در نگاه آن زن کودک،یا دهاتی یا ترم اولی بودم،مهم نیست،کوچکم اما میدانم که هستم و همین برایم کفایت میکند،شکافی بین آنچه معتقدم هستم و آنچه واقعا هستم نیست که تلاش برای پوشاندنش به من آسیب بزند.

دهم: هنوز دارم به آن زن زیبا فکر میکنم.مگر من کجای زندگی اش بودم که برایش مهم بود که برتری اش را بفهمم؟اثر من در زندگی او چه بود؟ چرا،من،که یک عابر لحظه ایی زندگی اش بودم برایش مهم بودم؟