#ویرایش شده
نیمکت تنها و خوشگلیه
منظره پشتش یک بنای چندصدساله و قدیمیه.
و یک تیربرق درست کنارشه که فقط همون جا رو روشن کرده.کنارش یه حوض هست،ولی آبی نداره.
انگار کسی از قصد و عمدی این نیمکت رو اینجا گذاشته.
تک و تنها و حسابی تو دل برو...
مربع های سنگی بزرگی که پشت سر هم ساخته شدن منظره جلوی نیمکته.
وسط مربع ها سنگفرشه و فواره های آب و نورپردازی.
یه نور ضعیف که القا کننده مکان های باستانیه
وقتی روی نیمکت میشینی،از قاب مربع ها میشه رفت و آمد آدما رو دید.
مثل یه نقاشی قاب شده که زدی به دیوار اتاقت و موقع خواب خیره میشی بهش و فکر میکنی به تمام اتفاقات روزت...
بطن زندگی آدما پر از تلاطمه.
ترس،شادی،عصبانیت،امید...
ولی از درون قاب دیدن زندگی،از دور دیدنش،جذابه.
انگار سالها از این روزها گذشته . من فکر میکنم به عمل ها و عکس العمل های آدم های رو به روم.
و به خودم فکر میکنم،به جهانم.
به عکس العمل هام به اتفاقات روزمره.
اگه جزو یه تابلوی نقاشی باشم،دلم نمیخواد بیننده فکر کنه با یک شخصیت بی فکر و عجول طرفه.
از دید اون نیمکت،از دید تابلوی نقاشی به اتفاقات نگاه میکنم.
تصور میکنم صد و چند سالی از این اتفاق گذشته و فکر میکنم عکس العمل صحیح دلان چیه!؟ نه مطلقا صحیح،اونقدری که اگه خودمو از قاب یه نقاشی دیدم،ناراحت نشم.
نیمکت خاصی بود.
دنیاش گلبهی بود.
انگار برای هر آدمی ساخته نشده.
اونجا خبری از پاییز عاشق و برگ های رنگی و ریزان نیست.چون همه درخت ها سرو هستند و نخل.
ناخودآگاه حس میکنی باید با نیمکت آهنی سرد،عهد ببندی که قوی و محکم بیای..
یا اگه نیومدی،قوی،محکم،پر از امید و همیشه سبز بری...
منم باهاش عهد بستم.
عهد بستم که وقتی ازش میرم.سبز تر و حتی آبی تر برم.
عهد بستم که از درون قاب نگاه کنم.
از دور...
انگار که صد سال گذشته....
