بسم الله الرحمن الرحیم
خوبم؟ بدم؟ زیبایم؟ غمگینم؟زشتم؟ مهربانم؟ درستم؟اشتباهم؟ شادم؟
جوابی ندارم.
اگر بپرسند خوبی؟ نمیتوانم انتخاب کنم که خوب هستم یا خوب نیستم. نه اینکه بد باشم‌و یارای گفتنش نباشد،فقط نمیدانم که حالم چطور است. و نه اینکه این ندانستن از ناآگاهی باشد،اتفاقا آگاهم، به تمام عواطفم،هیجاناتم،احساساتم.
آنقدر آمیخته ام که مرزی برایم باقی نمانده،منی نمانده که بتوانم توصیفش کنم،امسال روز تولدم، اولین سال، از این اواخر بود که هیچ ننوشتم.نه اینکه حرفی نباشد،فقط آنکه....
کلمات معنا ندارند، آواره ام بینِ واژه ها، هم شادم و هم غمگین،نه شادم و نه غمگین.هم خوبم و هم بدم.نه خوبم و نه بدم.
باید پرسشنامه «جوردن پیترسون» را برای ارائه تکمیل کنم،پرسیده:کیستی؟
من؟ کیستم؟
الان،در حال حاضر که مینویسم، نهم آذرماه سال چهارصد و دو، من «احساسم» ؛ عمق غم،انتهای شادی،میانه حقارت،اوج سرخوردگی،گاهی لذت و همیشه دلتنگی.
میدانستید چیزی حدود ۳۰۰ واژه برای احساسات داریم؟ چطور ممکن است اینهمه واژه بازهم برای انسان کم باشد؟
«این چیست که ساخته و پرداخته ایی خدای من؟»
خنده ام گرفته از اینکه نمیتوانم پیدا کنم کجای زندگی ام،کجای دنیایم؟ کجای مسیر هویتم؟ از اینکه دقیقا همه ی اینها را میدانم ولی نمیدانم،نه که توانِ گفتن نداشته باشم،فقط به طرز عجیبی دنیا به هم گره خورده.آسمانم پایین است و زمین بالا و من دارم زیر نور ماه،آفتاب میگیرم.
روی یک کاغذ زرد کوچک نوشته ام : «تولد و مرگ،آرزو ها و نحوه ی مرگ و ادامه و نحوه زندگی و چرا ادامه؟» و چسبانده ام جلوی میز مطالعه ام،دو هفته ایی میشود، و تمام این مدت از آن رو برگرداندم که مجبور نباشم در موردش فکر کنم.امسال تولد زیاد داشتم و هدیه های بسیار،اما هیچ شمعی را فوت نکردم.آرزویی نکردم.آرزو ندارم؟ دارم،زیاد.
هیچکدامشان تولد نبود.
ساعت ها آهنگ های تولد کودکانه پلی کردم و بازیگوشانه شیطنت کردم، اما خودم خوب میدانم که هرچقدر رفتارم بچه گانه تر باشد،یعنی عاجزانه تر دنبال یک «پناه» ام.
گم شدم.خیلی گم شدم.
اما دقیقا در راهم.
چطور یک نفر میتواند در راه اصلی باشد ،اما گم شود؟چطور یک نفر خودش را دارد،ولی گمش کرده؟
نشسته ام روی‌نیمکت خیابان منتهی به مسجد جامع یزد،اطرافم شلوغ است،ماشین ها،آدم ها،خنده ها،من اما جدایم.انتهای مسیر مشخص است،ابتدای مسیر نیز هم. من میدانم کجایم،اما ساعت های بسیاریست که همینجا نشسته ام و نفس هایم را میشمارم،خسته و بی جان،با فروغ کم رنگی از امید در چشمان تیره ام.
پناه برده ام به گلدوزی،تابلو هایم هیچکدام برای خودم نیستند،یکهو دلم میخواهد فلانی را ذوق زده کنم؛برای آنکه نوزادی دارد،روی کلاهش،گل گلدوزی میکنم، برای دوستی پرنده ایی از قفس آزاد شده،برای کسی که چشمان زیبایی دارد،دختری که چشمانش جوانه هایی سبزند که تا خدا کشیده شده اند.
و من بارها گفتم که اگر روزی بمیرم،دقیقا روزی قبل از تولدم خواهم مرد؛دقیقا روزی قبل از تولدم.
من رنج بسیار کشیده ام و می کشم، اما به آرامی و در عین کرامت رنج می برم. رنج را بخشی از زندگی میدانم، بخشی بسیار مهم. چگونه چیزی بیاموزم اگر رنج نبرم؟ اما به هنگام رنج آرام می مانم.چه کسی باور میکند من رنجی عمیق دارم؟ گمان نمیکنم نباید رنجی باشد؛ گمان نمیکنم وجود رنج نشانه اشکال است؛ گمان نمیکنم نباید در تکاپوی رفع رنج باشم؛ سعی در غلبه بر رنج ندارم،اما در تلاش ام که رنج را "معنا" کنم ؛ در تلاش ام رنج را عمیقا "درک" کنم. بدون مقاومت.افسرده و پریشان نیستم. تنها امید دارم به حد کافی برای درک رنج و زندگی خردمند باشم.
📕برف_در_تابستان
پی نوشت: کتاب «سیم های جادویی فرانکی پرستو» خیلی خوبه!
