فروشگاه

بسم الله نور

یک روز هایی بود که ساعت شش عصر می رفتم روی صندلی پایه بلندی که می چرخید، می نشستم و کتاب صوتی بابا لنگ دراز رو پلی می کردم و خیره می شدم به اطرافم.به درخت نارنج،به نعنا ها،به درخت گردو،به شمعدانی،به پیچک ها و به حلزون ها.

ربع ساعتی که می گذشت،باید با خودم کلنجار میرفتم که وقتِ استراحتم تمام شده و باید برگردم و بروم سرِزندگی ام!

و بعد از اینکه چند دقیقه ایی لیچار بارِ کنکور بدبخت می کردم بلاخره میرفتم سر وقتِ کتبِ تستم: آن روزها فکر می کردم این کنکور لعنتی نمی گذارد زندگی کنم.

من می گویم مهربان است.

بابا میگوید که جوانی های پدرش را ندیده ام!

میگوید از آن آدم های یک دنده و غد است و به هیچ وجه من الوجوه حرف هیچ بنی بشری را قبول ندارد و همیشه ی خدا حرف، حرف خودش است.هیچ وقت واقعا زندگی نکرده و همیشه سخت گیر ترین آدم روی کره ی زمین بوده. همین است که هیچ وقت حوصله ندارد.همین است که پیر شده.

راست میگوید،ندیده ام.

زمانی که داشتم وارد هجده سالگی میشدم خیلی کتاب خوندم و خیلی فیلم دیدم و خیلی سعی کردم زندگی رو درک کنم. به طور وسواس گونه ایی می خواستم خیلی زندگی کنم.

هجده سالگی برام خاص بود،ارزشمند بود،مقدس بود.

نخل و نارنج میگه:هجده سالگی سن عجیبی است.تلاقی طوفان های روح،آرزو های بزرگ و ترس هایی که از حسرت های احتمالی آینده در گوشه و کنار قلب و جان پنهان شده اند.

یک شب از نوزده سالگی ام که یک ماه از کنکور گذشته بود،وقتی شش صبح میخواستم بخوابم،نخوابیدم.

یک لحظه حس کردم چقدر این یک ماه رو زندگی نکردم.

من که آن کنکور لعنتی را نداشتم،پس...؟

بعد فهمیدم چقدر آن ربع ساعت ها را زندگی کردم.

من یک سال تمام حداقل روزی ربع ساعت واقعا زندگی میکردم.با همه ی وجود،حتی با آن کنکور لعنتی.

اما حالا که آن کنکور لعنتی نبود پس چرا یک ماه بود من همان ربع ساعت را هم زنده نبودم؟

بنابراین با یک تصمیم یهویی خواستم که دوماه دیگر تابستان را من مسئول شعبه دوم کفش فروشی تازه تاسیس آقای پدربزرگ مذکور باشم .دو ماه تمام،تا انتهای تابستان.

معادله زندگی ساده هست.فرض کنید کار پر در آمدی رو به شما پیشنهاد می دن.کاری که آسون هست اما هیچ کس از پسش بر نمیآد: باید با لگو یک اسباب بازی درست کنید.

ساده هست دیگر؟

اما یک نفر دیگه هم استخدام شده که بلافاصله بعد از شما اون رو تجزیه می کنه به قطعات لگو و دوباره میده به خودتان تا یک جدیدش را بسازید.

چقدر میتونیم ادامه بدیم؟

امروز عصر میخواستم فروشگاه را بپیچونم و به بهانه ی" کار دارم" بمانم خانه و سریال ببینم،و خب البته کمی هم کار داشتم.

بلاخره در حالی که زیر لب تکرار می کردم،ظرفیت این هفته ام را پیچانده ام! به خودم سرمشق دادم که هر یکساعت ده بار تکرار کند:من باید مسئولیت پذیر باشم.

آخر سر با کمی تاخیر رسیدم و بلافاصله کتابم را باز کردم و شروع کردم به خواندن تا دوباره حرص بخورم از نوشته هایش.

ساعت چند بود، نمیدانم.غرق کتابم بودم، دو نفر که آمدند بلند شدم بروم تا ببینم دقیقا چه کمکی از دستم بر می آید!؟

به نظر می رسید بنّا باشند. یکی قد بلند و یکی کوتاه تر.

حدس زدم دنبال کفش های به اصطلاح خودشان کارگری اند.کفش های لژ دار منعطفی با رویه ی پارچه ایی.

اما نبودند.

دنبال کفش بچگانه بودند،آن هم دخترانه.

آن که کوتاه تر بود و چشمان نابی داشت،دختر یک ساله ایی هم داشت.

و دمپایی های قرمز را برای دخترش نخرید چون میترسید بخاطر پاشنه اش زمین بخورد.

هرچند برای تک تکشان ذوق کرد.عیان و بلند بلند...

پرسید: به نظرم آیا اشکال دارد دمپایی چرم کوچک پسرانه ایی را برای دخترش بخرد؟

آقای قد بلند که سر به سرش گذاشت هر دو شروع کردند به کل کل کردن و پز دختر های خودشان را دادن!

من،نظاره گری بودم که قلبم شبیه پروانه ها شده بود از عشق پدرانه شان.

از مسئولیت پذیری تشکر کردم که باعث شده بود من آن لحظه شاهد این صحنه باشم.

آقای قد بلند دور از چشم آقای قد کوتاه ازم پرسید که آیا کفش اسپورت زنانه داریم؟ و اضافه کرد رنگ سفید را دوست دارد.

خرید هایشان که تمام شد،بلاخره سراغ کفش مردانه را گرفتند و من آدرس شعبه اصلی را دادم.

معلوم شد که پدر بزرگم را میشناسند!

یکیشان حسابی خندید و گفت این پدر بزرگت اعصاب ما را خرد و خاکشیر میکند!

همیشه میگوید:همینه که هست!!!می خواهید بخرید، نمی خواهید هم دیگر نداریم!

دیگری اضافه کرد:اما فروشنده دیگر هر چه می خواستند را پیدا کرده برایشان و تازه صد تومان را هم نود تومان حساب کرده!

آخر سر ،موقع رفتن گفتند که شوخی می کنند و آقای پدر بزرگم کارش درست است!

اما من دلم برایش سوخت:کاش در زندگی اش اینقدر نمیگفت: همینه که هست!!!

نوزده سالگی ام یک نشانه داره که میتوانم سالها بعد به یادش بیاورم،روزهای زیادی را به جزییات به یاد داشته باشم،نه اینکه انگار همه شان یکی بوده اند.

مثلا بگویم روزی که آن دو مرد خندان آمدند و من کافه پیانو می خواندم.

یا مثلا روزی که فلان مشتری سختگیر آمد و من را کُلی حرص داد و مجبور شدم کلی جلوی خودم را بگیرم تا یک چشم غره ی اساسی سمش پرتاب نکنم.

یا آن روزی که با آن خانوم خوش اخلاق کلی حرف زدیم و من بخاطر قسمت آخر سریال پلی لیست غصه دار بودم.

یا آن روزی که یکی بهم گفت :کارگرِ اینجا هستم.و من مجبور شدم به خودم توضیح دهم کارگر بودن مشکلی ندارد.

امروز مثل دیروز نبود،هر روز شاخصه داشت،هر روز نشانه داشت،و من هر روز درگیر محیط اطرافم شده بودم.یکبار خسته،شاد،عصبانی،شگفت زده،خندان،پر آرامش،امیدوار،نا امید و بلاخره در هر حال با نشانه هایی از زنده بودن.

یک جایی نوشته بود:عایا زندگی را زیسته ایی؟ غم،شادی،عشق،مهربانی...

من روی آن صندلی سفید وقتی خیره می شدم به رهگذر ها،در حالی که هر لحظه امکان داشت کوه جعبه های کفش بر سرم آوار شود ،خیلی فکر کردم.

هنوز تصمیم نگرفته ام که می ارزد غم را تجربه کرد تا بیشتر زندگی را زیست؟

می ارزد ترسِ شجاعت را به جان خرید برای بیشتر زندگی کردن؟

می ارزد؟

نمیدانم مصطفی چمران را چه طور ربط دهم به این سیاهه ها...

اما از مصطفا که میخواندم،هر چند صفحه یکبار مات و مبهوت خیره میشدم به درب شیشه ایی رو به رویم و زیر لب میگفتم: می ارزد...

امروز دیدم یک نفر اطراف درخت کناره ی جدول خیابان که رو به روی مغازه اش بود، ریحان و نعنا کاشته.

امروز یک پنجره را دیدم،با آجر پر کرده بودندش...پنجره را چرا باید دیوار کنند؟

با خودم میگفتم کاش این همه نمی گفت:همینه که هست...