بوی چوب،بوی کاغذ

بسم الله.

[چشم تو خورشید را بر نمی تابد، پس اینگونه چشم در چشم خورشید مدوز!سهم تو از خورشید آن است که در آیینه میبینی،اما روزگار آینه ها نیز سپری شده ...]

اولین بار روی یک صندلی چوبی روی به روی یک پنجره سراسری در سکوت کامل این جملات را میخواندم.

آنجا پناهگاه من بود.

هر وقت از چیزی ناراحت بودم،هر وقت چیزی مرا می آزرد،کوله و چادرم را بر میداشتم و ساعتها پناه می بردم ب بوی چوب، به بوی کاغذ.

قفسه گردی عادت من بود.

میان قفسه ها راه میرفتم و عطر ناب نشسته در میان صفحات کاغذ ها را عمیقا نفس میکشیدم انگار که میان کوچه های جنگلی شهر راه بروی و عطر باران خورده ی کاهگل را زندگی کنی.

عطر آنجا برای سلول های مغزی من به مسکن می ماند.

گاهی همانجا_میان قفسه ها_ می ماندم،شعر میخواندم، چندی ارمیای امیرخانی،سطری از میرمهنای نادر ابراهیمی،کمی کلیدر، و چند جرعه ایی هم از آن کتاب قطور که رویش عکس کیف پول داشت؛ آن هم وقتی که مثل عکس های با پرستیژ،روی زمین نشسته ام و اطرافم را کتاب هایی با جلد چرمی پر کرده اند...!

این روزها دلم که میگیرد تنها میتوانم در بیوی واتس آپم تایپ کنم؛خسته شهر زرق و برق...

کمی نگاهش کنم،آخر سر دانه دانه حروف را پاک کنم و بنویسم: دلتنگ تو ام، درست به اندازه ی زیبایی لبخندت وقتی صفحات کتاب را بو میکنی...