سیاست!

بسم الله الرحمن الرحیم

جایی که ایستاده ام،سیاسی ترین نقطه ی زندگی 24 سال و چندماهه ام است.آدم ها خشمگینند و خشم شان را مثل آوار بر سر دیگری فرو میریزند بدون آنکه توجه کنند با چه آدمی حرف میزنند؟ رفیقشان است؟ نان و نمک خورده اند؟ با هم زیر یک سقف زیسته اند؟ سالهاست تعامل دارند؟

حرف من آن است که سیاست بخشی از هویت آدم هاست و نه تمام آن،چرا گاهی ما تمام یک آدم را زیرسوال میبریم بخاطر عقاید سیاسی اش؟ یا حتی شاید چرا یک آدم تمام نمای خودش را می کند سیاست؟

شاید هم در جامعه ی سیاست زده ی ایران که نان شبمان هم در سیاستش گره خورده چیز عجیبی نباشد.

از سیاسی بودن خوشم نمی آید و هیچوقت توی زندگی ام سعی نکردم اعتقاداتم را توضیح دهم چه برسد به اینکه به کسی بقبولانم.اما چقدر آدم ها احترام قائل شدند؟عده ایی از سکوت من استفاده کردند تا نیش و کنایه هایشان را روانه کنند و خودشان را خالی کنند،بعضی ها با وجود آنکه واضحا اعلام کرده ام علاقه ایی به سیاست ندارم،با اصرارهای مداوم سعی دارند باب گفتگوی سیاسی را باز کنند تا یک بحث سیاسی آغاز شود.و با بعضی ها اصلا باورم نمیشود زندگی کرده ام و اینقدر راحت هرچه از دهنشان در می آید میگویند.

برای همین است که میگویند سیاست پدر و مادر ندارد.آدم ها را طوری تغییر میدهد که گویی هیچوقت نمی شناختی شان.و آدم ها خلاصه می شوند در اکت سیاسی شان(و نه حتی فکر سیاسی شان)

شاید الان از نظر دی ماهیون همه چیز به روشنی خورشید باشد و حق و ناحق مشخص،چون آدم در خیابان ها کشته شده.

و شاید از از نظر انقلابیون همه چیز روشن ترین باشد چون عده ایی به کشورشان حمله کردند و مدرسه و عروسی زدند و آدم کشتند.

برای من اما اینکه هر دو طرف اینقدر خودشان را محق می دانند یعنی هیچ چیز روشن نیست.

آدم های فراوانی را می شناسم که نه جزو این دسته اند و نه جزو آن،و از طرف هیچکدام هم پذیرفته نمی شوند که هیچ؛باید جوابگو هم باشند که چرا جزو هیچکدام نیستند!

از نظر دی ماهیون و زن زندگی آزادی اگر گرایش مشخص سیاسی همسو با انها نداشته باشی یعنی جان ادم ها برایت بی اهمیت است.

و از نظر انقلابیون اگر گرایش انقلابی و همسو نداشته باشی،یعنی بلد نیستی طرف درست تاریخ را کشف کنی،نمیتوانی ولایت فقیه و امام زمانه ات را دنبال کنی.

در میان آدم هایی زندگی میکنم که کشته شدن ادم ها را هم به نام عقاید خودشان سند می زنند اما چند درصد آدم هایی که مردند دقیقا برا یک هدف خاص سیاسی جان دادند و چند نفر رندوم مردند؟

من فکر سیاسی دارم ولی اکت سیاسی ندارم و اگر دارم محدود است اما از آدم ها زده می شوم وقتی دو کلام آزادی ندارم که بی سایه ی سیاست،حرف بزنم.

من دنبال آنم که در تمام هیاهوی بی وقفه ی آدمیان،مشاهده کنم. و یک جایی سر بزنگاه پاسخ داشته باشم،پاسخی که از سر هیجان نباشد.

و دلم شکسته از آدما،از آدم هایی که نشد کمی حرف بزنیم،رها و آرام و مهربان.

https://www.instagram.com/reel/DbQo_RGM6bY/?stkn=bjNhM3ZsaW96b2Rn

دیدن این پست خالی از لطف نیست.