سکوت

بسم الله

یه نقطه ی صفر پیدا کردم.

یه جایی که بعد از یه روز طولانی میتونم اونجا بشینم.

این نقطه به واسطه ی انتظار قشنگ شده.

آخر شب ها وقتی منتظر بودم تا بیان دنبالم اونجا منتظر می موندم.

بابا همیشه دیر میکرد.

اونقدری ک من خسته ،کلافه شم و بیخیال کثیف شدن لباس هام، همون جا یه گوشه بشینم.

همه جا تاریکه.

خنکای سنگ هایی ک بهشون تکیه دادم رو حس می کنم.

نور نارنجی از بیرون به داخل راه پیدا کرده.

و یک سکوت ناب جریان داره.

یه سکوت خیلی خاص.

به واسطه ی انتظار کشیدنم،لحظاتی پدید میان که من فقط میتونم بشینم و منتظر باشم.

اون لحظات حتی با خودم فکر هم نمیکنم.حرفی هم ندارم.

این لحظات فقط با آرامش تمام یه کنج میشینم

و به سکوت گوش میدم...

نمیدونم معجزه ی اون نقطه هست

یا معجزه ی انتظار

یا معجزه ی زمان.

اما سکوتی رو دارم تجربه میکنم که میتونم واقعا سکوت کنم.

و این برام خیلی لذت بخشه.

مثل یک پناهگاهه.

حتی میتونم از من آشفته ی این روزها بهش پناه ببرم.