زمستان است.

بسم الله الرحمن الرحیم

یک:

اوایل مهر بود که گوشه ایی نوشتم،پاییز رو خیلی قدم بزن صدف. یکی دو روز بعد بود که زانوی سمت چپم بخاطر یک حرکت مسخره ی ورزشی آسیب دید،آنقدر ناجور که تمام کادر بیمارستان میپرسیدند دقیقا چطور در حالت طبیعی توانسته ام چنین بلایی بر سر خودم بیاورم؟ غصه ام گرفت،زیاد،خیلی زیاد. هنوز پایم به دانشگاه نرسیده بود و ترم را شروع نکرده بودم که دوباره راهی خانه شدم.دکتر اولتیماتوم داد ک اگر نمیخواهم تن ب عمل بدهم،باید مدت زیادی بی حرکت باشم. و بودم. بیشتر از هرچیزی غصه ی قدم های نزده ی پاییز را داشتم.پاییزِعزیزِمن... آذر بود که دوباره ایستادم و کم کم،قدم به قدم،دوباره راه افتادم. ماه های زیادی که قرار بود بی حرکت باشم،به دوماه نرسیده،پایان یافت.

و من آذرماه بود که پاییز را قدم زدم.معجزه ی کوچکی در قلبم رخ داده بود. همان گوشه دوباره نوشتم:خدا بزرگ تر از چیزیست که گمان میکنی صدف.

دو:

پرسه زدن و گریه کردن.هنوز عادتِ مزخرف به سختی گریه کردن را دارم.هنوز هم این چندقطره اشک لعنتی نمیچکند تا کمی آسوده تر شوم.بی حوصله ام.میتوانم سالها خودم را زیر پتویم،منطقه امنم،پنهان کنم.به زور خودم را به بیرون هل میدهم،با خط واحد جابه جا میشوم.با بیفکری که از بی حوصلگی ام نشأت میگیرد،خیره خیره آدم ها را می پایم. چرا؟ برای قصه شان. فرخی پیاده میشوم و با پایی ک هنوز دردناک است پاییز شبیه به زمستان را قدم میزنم تا امیرچخماق یا به قول یزدی ها میرچماق.

میرچماق دوست داشتنی من...سرشار از زندگی،شوق،سروصدا،رنگ،زیبایی،خاطره.

پرسه میزنم و گریه میکنم،اخیرا کشف کرده ام پرسه زدن باعث میشود بتوانم هیجاناتم را تخلیه کنم.سرم را انداخته ام پایین و شلنگ انداز و گاهی عصبی و تند تند به سمت مقصد قدم میزنم.زیر لب زمزمه میکنم:حافظ،تکه آهنگ ها و شعرهای کودکانه،اخیرا اردک تک تک عموپورنگ را زیاد پلی میکنم.

میرسم.مینشینم روی نیمکت مشرف به بنا.پیرزنی روی ویلچر،تنها،کنارِ نیمکت نشسته.سلام میکنم.سلام میکند.ساکت و با فاصله مینشینم.حرفی میزند.نمیشنوم.میروم نزدیک تر.این شروع گفت و گوی ما بود.

میپرسد،پاسخ میدهم:دانشجو ام و اهل شیراز، نامش را میپرسم،به عمد. مکث میکند و میگوید فاطمه. میخندم که من هم فاطمه ام. سنش را میپرسم،به عمد،اینبار بیشتر مکث میکند،انگار که سالها از آخرین باری که سنش برای کسی مهم بوده گذشته،با شک میگوید: باید هفتاد سال را داشته باشم.میگویم:ماشاءالله خوب موندید،به عمد.تلخ میخندد. آخرسر خداحافظی میکنم،مکث میکنم.بیهوا خم میشوم،سرش را میبوسم و محکم بغلش میکنم،به عمد.بغلم میکند،محکم تر.چشمان درخشانش... همانطور که دور میشوم بلاخره گریه میکنم...

سه:

چشمانش خیلی زیباست،روشن است،عمیق است،مهربان است. چشمانش حیا دارند و روی ما ثابت باقی نمیمانند.ده سال اسیر بوده.از بیست سالگی تا سی سالگی.چندین زبان مسلط است که همه را در اسارت یادگرفته،چندین مهارت،ترجمه چندکتاب.

پرسیدم: سخت ترین چیزی که بعد از این ده سال اسارت باهاش مواجه شدید چی بود؟ سرزنشم نکرد که وسط تدریسش در آسمان سیر میکنم،پاسخم را داد: عسلی چشمانش کمی لرزید و گفت،دنیایی که ما در آن بودیم خیلی تفاوت داشت با دنیایی که به آن برگشتیم.انگار زمان برای ما طور دیگری گذشته بود...

یادِ ارمیای رضا امیرخانی افتادم که فرار کرد و زد به کوهستان و در نهایت رادیو بود که نجاتش داد، ماند زیر دست و پا،مدفون اشک ها شد.

عسلی چشمانش مرا یاد ارمیا می اندازد،ارمیای مصطفا،مصطفای ارمیا.

چهار:

برای اولین بار حرف زدم. با خنده گفتم الان گریه میکنماااا و بلافاصله اشکم چکید. پاکش نکردم.تلاشی نکردم که مخفی اش کنم.گریه دیگر ضعف نیست.گریه شِفاست.خوشحال بودم که حرف زدم.خوشحال بودم که گریه کردم.خوشحال بودم که اشک هایم را پنهان نکردم.چون یقین دارم غم عزیزیست. خسته از جنگ تن به تن با خودم برگشتم تا زیرپتویم از مکر دنیا پنهان شوم و کمی نفس بکشم که تمام وجودم را با یک جمله خرد کرد.هرچه بافته بودم پنبه شد. یک گوشه بازهم گریستم،گریه ی از سرِ ضعف و استیصال و ناتوانی،گریه ایی ک خشمگین ترم کرد،سنگین تر و کدرتر شدم....

پنج:یلداست،تنهایم،میزنم بیرون به هوای پرسه زدن و لذت بردن از شوق دیگران،مدام میروم،از این مقصد به آن مقصد،بین راه میمانم،خط نیست،اسنپ نیست،هوا سرد است،یک ساعت...دو ساعت... باید برگردم.گریه میکنم.کلافه ام،دستانم یخ زده،عصبانی ام،از فقط راه رفتن و نرسیدن متنفرم.گریه میکنم و راه میروم.با یکساعت تاخیر میرسم خوابگاه،جواب پس میدهم که چرا دیر کرده ام. از اینهمه تنهایی و خلوتی ترسیده ام،خسته ام،سرمازده،درد زانو،عصبی از شرایط پیش آمده خودم را فحش باران میکنم.از بیهوده رفتن و به مقصد نرسیدن متنفرم.از فقط تلاش کردن و نرسیدن متنفرم.برای باز هزارم اینها را اعتراف میکنم.سینمایی ام را تکمیل میکنم: متاسفم که جا ماندی. گریه میکنم،خیلی زیاد، و قطعا تقصیر فیلم است.به چه حقی اینطوری تمام شد؟

پاییز تمام میشود.

زمستان است.