رنج پنهانم

چرا رفتم روان شناسی؟

چون چشم های آروم آدما رو خیلی دوست دارم.

یا در واقع چون چشم های آدما رو آروم دوست دارم.

یه بار فاطمه خیلی غصه دار بود. چشمای فاطمه زیبا و کشیده و شفافه و من عمق غمش رو درون چشماش حس میکردم.خیلی حرف زدیم.خیلی زیاد.

وقتی داشتیم خداحافظی میکردیم،به جای یه جفت چشم غمگین و پر آشوب و گیج،من یه جفت چشم خیس و درخشان و آروم جلوی خودم میدیدم.

اون روز حال خودم خیلی بد بود.ما در مورد غم فاطمه صحبت کردیم و نه من.ولی موقع خداحافظی رنج منم رفته بود...

همون موقع فهمیدم اصلا مهم نیست حال خودم چطوریه،من همیشه میتونم همه ی توانم رو بذارم ک یه جفت چشم آروم رو به روم داشته باشم،حالم خوب میشه وقتی باعث میشم حال یکی دیگه خوب بشه.امشبم اتفاق مشابهی افتاد و یادم اومد ب اولین روزی ک تصمیم گرفتم روانشناسی بخونم.

این روزا و این تابستون غرق رنج و اضطراب و رگه هایی از افسردگی خفیفم که جدیدا پیداش شده.این روزها وقتی کاری از دست خودم برای خودم برنمیاد عمیق تر پی میبرم ک روانشناسی تنها راه زنده موندنمه؛راهی که برام شروع کننده ی رنج های عمیقه و تنها راهیه که نجاتم میده.

رنج کشیدن ناگزیره و ذات زندگیه،این رو میدونم و عمیقا بهش باور دارم ولی از اینکه آدما نفهمن چرا دارن رنج میکشن متنفرم.از اینکه مدام و مدام و مدام رنج بکشن و هربار در مواجهه باهاش له بشن فقط چون بلد نیستن چطور باید مواجه بشن،متنفرم.از رنج های تکراری بدون پذیرش بدم میاد.از اینکه آدما خودشون رو خرد کنن بدم میاد.از بی انصافی ادما در حق خودشون متنفرم.آدما باید یاد بگیرن خوب رنج بکشند،اینطوری در اوج رنج هم چشماشون آرومه.

این حقیقته که ما گاهی برای ادامه دادن مجبوریم تمام احساسات خودمون رو خفه کنیم و بکشیم.ما گاهی قاتل خودمون میشیم. ولی در نهایت لازمه بدونیم،همیشه راهی هست که برگردیم و قشنگ تر ادامه بدیم،با رنج و بدون آسیب. اطمینان دارم که راهی هست.

پی نوشت اول: وسط اعماق افکارم یهو ی چیزی جرقه زد و من با درد ناگهانی و سنگینی که یهو بهم نازل شد،بلاخره گره رو پیدا کردم و با اشک هایی که از سر رنج و آسودگی بود به خودم اعتراف کردم از اینکه شبیه یکی از عزیزترین آدمای زندگیم بشم میترسم و بدم میاد.خیلی نتیجه گیری دردناک و ترسناکی بود.

پی نوشت دوم: روزی میرسه که ما آدما رو ورای نقششون در زندگیمون درک میکنیم،به عنوان یک انسان؛و شروع میکنیم به اینکه بهشون کمی حق بدیم،هرچند ممکنه نتونیم هیچ وقت بپذیریمشون.

ولی همه ی ما گاهی بین تمام نقش هامون در زندگی گم میشیم و ممکنه که در برخی از اونها کم بیاریم.پس لازمه کمی و فقط کمی به خودمون و اطرافیانمون حق بدیم و اونها رو ببینیم نه به عنوان پدر بلکه یک انسان،نه مادر بلکه یک انسان،نه همسر بلکه یک انسان،نه یک رفیق صمیمی بلکه یک انسان.... اونموقع تحمل رنج و آسیبی ک ازشون دیدیم آسون تر میشه و کمی بهشون حق میدیم.فقط کمی بهشون حق میدیم؛چون همه ی ما به این«کمی»حق دادن محتاجیم.

پی نوشت سوم:به نوشته های قبلیم برمیگردم،یه جایی نوشتم تمام شجاعت و جسارتم رو جمع کردم تا برم به سمت بخشی از رنج عزیزانم که همیشه میدونستم هست اما هیچوقت جرئت نکردم بهش نزدیک شم.من تلاش کردم بخشی از درد اطرافیانم رو بپذیرم که همیشه ازش فرار میکردم و جرئت مواجهه باهاش رو نداشتم،چون بخاطرش احساسات سختی رو تجربه کرده بودم.

خب من انجامش دادم.دشوار بود،موفق نشدم.فقط فهمیدم آسیبم عمیق تر از چیزیه ک الان بتونم از پسش بربیام.درمونده و گریون،رهاش کردم.و الان کاملا آگاهانه باز هم دارم از کوله بار غم اطرافیانم فرار میکنم و بابتش خیلی غمگین و متاسفم.

فرار میکنم از اون بخشی از رنجشون ک برام خیلی سنگینه چون نمیتونم بهشون حق بدم و درکشون کنم،هرچند میدونم هست ولی نمیخوام بپذیرم.در واقع حتی میخوام که بپذیرم ولی نمیتونم،هنوز ظرفیتش رو ندارم و این منو خیلی اذیت میکنه.

هرچند میتونستم هیچوقت به سمتش حرکت نکنم تا هیچوقت مجبور نشم باهاش مواجه شم و اینهمه آشوب و کلنجار و غصه رو به خودم تحمیل نکنم.اما الان خوشحالم،چون این من بودم که انتخابش کردم قبل از اینکه مجبور بشم باهاش مواجه بشم.الان گرچه درد زیادی داره ولی آسیب خیلی کمتری داره.

پی نوشت چهارم: آدما!؟ میشنوید؟

رنج هاتون رو تنهایی تحمل نکنید.بقیه رو در جریان بذارید که دارید رنج میبرید.اجازه بدید اگه میخوان کمکتون کنند. و کنارتون باشن و اگر نمیخوان،حداقل در جریان باشند.

غر زدن با صحبت کردن متفاوته آدما.غر نزنید.آگاهانه و منطقی اول ب خودتون و بعد به عزیزانتون توضیح بدید. توصیف کنید.مثل اینکه دارید یه منظره تو توصیف می کنید.مثل انشا های دبستانمون.از تمام جزییاتش حرف بزنید و دنبال علت و مقصر و خوب و بد نباشید.با گزاره خبری حرف بزنید.

آدما! ما اونقدر توی زندگی باید از خودمون بگذریم و اونقدر نقش های مختلف و وظایف مختلف داریم که در نهایت مجبوریم خیلی از خودمون مایه بذاریم و کارای خیلی طاقت فرسایی رو انجام بدیم،ولی قسمت سخت ماجرا اینجاست ک اگر ما اینهمه دشواری رو مدیریت نکنیم و بینشون گم بشیم،بعدا ب عزیزانمون ناخواسته آسیب میزنیم.چه به واسطه ی نتایج اون رنج ک قطعا در رفتار ما نمود داره و ما متوجهش نیستیم و در درجه دوم به واسطه ی حس گناه و عذاب وجدانی ک اطرافیانمون ممکنه تجربه کنند.اونا آسیب میبینن آدما اگر بفهمن شما تنهایی بار همه چیز رو به دوش کشیدید و شما هم آسیب میبینید چون از ی جایی به بعد دیگه تنهایی نمیتونید ادامه بدید.

آدما... با کلمات ساده و شفاف و واضح در مورد احساساتتون حرف بزنید.حرف بزنید تا فقط گفته باشید.حرف بزنید قبل از اینکه بخواهید در جایگاه قربانی حرف بزنید.با جملات خبری حرف بزنید.

من از آدمایی که باهام حرف نمیزنند میترسم.ازشون فراری ام.توی رابطه باهاشون احساس ناامنی میکنم. چون بخاطر اینکه باهام حرف نزده شده درد سنگینی رو تجربه کردم و میکنم، چون وقتی آدما حرف نمیزنند و رنجشون رو بهم نمیگن همیشه و مدام توی ترس و اضطرابم که نکنه از چیزی که دارن تحمل میکنند بشکنند و کم بیارن بدون اینکه من بفهمم؟ فکر میکنم نکنه آسیبی از من یا رابطمون ببینند و نگن و اون رابطه یهویی بی دلیل تموم شه؟ یا به جایی برسه که دیگه قابل جبران نباشه؟ میترسم که یهو من رو رها کنند و هیچوقت نفهمم چرا؟

این یکی از عمیق ترین ترس های منه.عمیق ترین رنجی که در کوله بار پنهان خودم حملش میکردم و نمیخواستم قبولش کنم.

پی نوشت پنجم:امان از غم هایی ک نمیشه ازشون گذر کرد،از تمام رنج هایی ک بخاطر محبت،مقدس شد، از رنج هایی ک بهای انسان بودنمونه، از رنج هایی ک ذات روابطمون،عشقمون و دوست داشتنمونه.

پی نوشت ششم: نیاز دارم خودم رو با ی موقعیت یا واژه توصیف کنم ولی الان هیچی نیستم.هیچی...

پی نوشت هفتم:امروز از خودم میپرسیدم چرا برای اونا اینقدر آسونه و برای من اینقدر سخت؟

پی نوشت یکی مونده به آخر: به بچه هاتون یاد بدید که چطور باید چیزی که در درونشون دارن تجربه میکنند رو بشناسند و چطور ساده و شفاف بتونند بروزش بدن. بهشون یاد بدید تمام احساسات خوب و به جا هستند و هیچ احساسی «بد» نیست.بهشون یاد بدید احساساتشون رو «مدیریت» کنند و نه «کنترل».

آدما! ما یاد نگرفتیم توصیف کنیم چون ما قضاوت شدیم.برچسب خوب و بد خوردیم.سرکوب کردیم.

توصیف کردن رو یاد بدید و یاد بگیرید.

پی نوشت آخر:پیدا کردنشون سخت بود.شناختنشون سخت بود.پذیرفتنشون سخت بود.تحلیل کردن و ریشه یابی کردنشون سخت بود،حل کردنشون سخت بود و در نهایت اینکه بخوام اینقدر واضح ازشون بنویسم هم سخت بود.بازم مجبور شدم تمام شجاعتم رو جمع کنم تا بتونم از یکی از عمیق ترین ترس هام و رنج هام اینقدر واضح صحبت کنم،اما من انتخاب کردم که واقعی باشم و امیدوار باشم ک این واقعی بودن بهم کمک کنه آدمای اطرافم از واقعی بودن خودشون در کنارم احساس ترس و ناامنی نداشته باشن و بتونن با خودشون منصف باشند.

پی نوشت واقعی اول :شروع کردم ب خوندن ارباب حلقه ها،وسط کتاب دومم.آفرین ب خودم!همیشه از این کتاب میترسیدم ولی بلاخره شروعش کردم :)

پی نوشت واقعی دوم:این تابستون در تابستون ترین حالت ممکن گذشت.هیچ کار مفیدی نکردم! :(

پی نوشت واقعی سوم: دختر پنهانم از النا فرانته رو خوندید؟