بسم الله الرحمن الرحیم
تقریبا سه ماه مانده تا بیست و دو سالگی.چیزی قریب به صد روز دیگه.
بیست و سوم مرداد ماه است،ساعت پنج و چهل و نه دقیقه ی عصر.
از وقتی که امین فوت کرده،زیاد به مرگ و به امین فکر میکنم.برای من آخرین تصویرش و تنها تصویرش از همین روزهاست.روزهای منتهی به اربعین.
الان در یه سکوت رخوت آلود روی تختم دارم تایپ میکنم.خونه ساکته و اتاقم ساکت تر. صدای تیک تاک ساعت رو دارم میشنوم.هوا گرمه.
روزهای عجیبی رو دارم میگذرونم. اوایل دهه بیست سالگی ام و در سکوت کاملم.هم سن هام پر از تلاطم و جنب و جوش هستند،حالا یا در جهت مثبت یا منفی.من اما سکون.سکوت.
دچار «بیش احساسی» شدم.نسبت به آسیب دیدن آدمای اطرافم به شدت واکنش نشون میدم و هم اونها رو اذیت میکنم و هم خودم رو. ورود به رشته روان شناسی برام معنای این رو داشت که بیشتر و بیشتر درک کنم آدما چطور آسیب میبینن.چقدر راحت آسیب میبینن و چقدر سخت حلش میکنند.نسبت به آسیب دیدن آدما جلوی چشمام حساس شدم. این روزها از دیدنشون احساسات عجیبی دارم.از دیدن غم هاشون.فروپاشی هاشون.رنج هاشون.مرگشون.تولدشون.قصه هاشون.امید ها و شور و شوق و زیبایی ها و لبخند هاشون. خودمو از آدما جدا کردم.یه گوشه دنیا نشستم و فقط بهشون نگاه میکنم.گاهی خیلی دلم میخواد در مورد بعضی هاشون بنویسم ولی قلمم قدرت کافی رو نداره تا بتونم به درستی به تصویرشون بکشم.اینطور موقع ها حسرت میخورم.این روزها بیشتر از هرچیزی کتاب کودک میخونم.با بچه ها وقت میگذرونم.بچه ها بهم آرامش میدن.
این روزها،دقیقا میانه مردادماه دارم از خودم فرار میکنم.سه ماه دیگه میشه یکسال تمام که شروع کردم به رفتن جلسات تراپی.میشه یکسال که تمامِ خودم رو بردم زیرِ یه ذره بین و رفتم سمت هرچیزی که ازش فرار میکردم.
تا قبل از اون گاهی رنج داشتم ولی نمیدونستم چرا.الان همیشه رنج دارم و میدونم چرا.
الان دیگه به خوبی احساساتم رو درک میکنم.الان دیگه میفهمم آدمم.میفهمم دارم چه حسی رو تجربه میکنم. کم کم فهمیدم نمیشه خیلی از احساسات رو از بین برد.نمیشه خیلی از رنج ها رو مدیریت کرد. بعضی رنج ها الی ابده...یاد گرفتم چطور با یه رنج آروم زندگی کنم. من دیگه یه آدم با کلی بالا پایین نیستم. دیگه پر از زاویه و گوشه های پنهان نیستم. یه آدمم مثل همه ی آدما، با این تفاوت که همه وجودم رو اونقدر بالا پایین کردم که صاف شد،شادی های صاف و غم های صاف و روشن و شفاف.
الان یه آدم با کلی احساسات مثبت و منفی.با کلی احساس ارزشمند بودن و به دردنخور بودن.با کلی ویژگی مثبت و منفی.با کلی خاطره خوب و بد.الان یه آدمم با همه ی اینا.
تراپی باعث نشد که احساسات منفیم حذف بشه یا رنج هام کم بشه یا ویژگی منفیم از بین بره یا زندگی راحت تر بشه. برعکس. روانشناسی و بعد از اون ورود به دنیای غیر ملموسی به نام سلامت روان همه چیز رو سخت تر کرد. من رنج زیادی رو متحمل شدم. و میشم و خواهم شد.چون رفتم چیزهایی رو حل کنم که ذهنم با تمام وجود میخواست پنهانشون کنه.
ولی الان آدم آروم تری ام. آدمی که شادی هاش آروم تره و رنج هاش غلظت کمی داره.آدمی که آروم شاده و آروم غمگینه. غم های من یکدست شد. من دیگه میفهمم چرا غمگینم و چرا حس بد دارم. الان دیگه میفهمم چرا شادم و چرا حالم خوبه. و من این آرامش رو دوست دارم. این رنج آروم رو دوست دارم. ترکیب آرامش و رنج آروم رو بهش چی میگن؟ من الان همونم.
یه روزهایی مثل این روزها تمام احساسات منفی بهم غلبه میکنه.پر از احساس ناکافی بودن میشم.پر از احساس غم. پر از احساس بی کفایتی و پر از احساس دوگانگی در مورد آدما.
استاد بهم میگفت سخت ترین چیزی که یه آدم تجربه میکنه همین دوگانگیه.زمانی که عاشق یه آدمه اما همزمان ازش آسیب میبینه و بهش آسیب میزنه،ما آدما تمام عمرمون درگیرِ دوگانگی هستیم.دوگانگی بین پدر و مادری که عاشقشونیم ولی نمیتونیم درکشون کنیم.پدر و مادری که عاشقشونیم ولی از سمتشون آسیب دیدیم. دوستی که خیلی بهش نزدیکیم ولی به جبرِ دنیا و روابط دور میشیم. همسری که عاشقشیم ولی ازش بی توجهی میبینیم. فرزندی که میخواهیم تمام تلاشمون رو براش انجام بدیم ولی نمیتونیم. یا انجام میدیم ولی ما رو مقصر میدونه که کم گذاشتید.ما در تمام این روابط یه رنج بزرگ رو با خودمون حمل میکنیم.رنجی که ناشی از ذات انسان بودنمونه ولی همین هم ناگزیره.
بزرگترین رنج انسان بخاطر روابطشه. رابطه اش با خودش. رابطه اش با دنیا. رابطه اش با پدر و مادرش و...انسان یه موجود همیشه در رنجه.یه موجود همیشه در دوگانگی بین عشق و عشق.رسالت روانشناسی هم درمان آدما نیست،درمان روابط آدماست.ود همیشه در رنجه.یه موجود همیشه در دوگانگی بین عشق و عشق.رسالت روانشناسی هم درمان آدما نیست،درمان روابط آدماست.
آره خلاصه.این روزها یه آدمم که خودم رو از تمام جهان جدا کردم.اطرافم پر از جوش و خروشه.پر از حرکت.پر از تغییر. پر از احساسات مثبت و منفی. من اما نه.سکون و سکوت.و به طرز عجیبی ازش لذت میبرم.
گرچه خوب نیست.یه روزی مثل امروز نسبت به خودم پر از سرزنشم.این روزا خودم رو گوشه رینگ گیر انداختم و حسابی دارم میکوبمش.از دست خودم خسته میشم ولی از پس خودم برنمیام.در واقع دیگه توانی ندارم.حسی ندارم.مقاومتم شکسته و منم هیچ تلاشی نمیکنم که دوباره برپاش کنم. فقط ایستادم و میبینم که خودم دارم توسط خودم له میشم.رنج دارم و آرومم. گذاشتم هربلایی دوست دارن سر همدیگه بیارن.چرا؟ ناشی از بیش احساسیه.اینکه میری و تمام احساسات و زخم ها و رنج های کهنه و فراموش شده ات رو از زیر خاک میکشی بیرون. حالا کی میخواد اینهمه رو با هم مدیریت کنه؟رنج هایی که حل نمیشن،تو هر روز باهاشون مواجه میشی و فقط باید بپذیریشون.هر روز و هر روز.
تا یه جایی خوبه و یه روزایی میشه مثل الان من. عمدا میخوام که رنج بکشم.
آه... این واقعا خوب نیست.
هنوز به نیمه ی سال نرسیدیم ولی دفتری که امسال خریدم پر شد.یکی دیگه خریدم.با کلی استیکر رنگارنگ. این روزا رمان کودک نوجوان میخونم و ساعت های خیلی زیادی تنها قدم میزنم.تنها قدم زدن حالم رو خوب میکنه.آرومم میکنه.خیلی میخوابم.از سر تنبلی نیست.عمیقا حس خستگی دارم. اضطرابم شدت و ضعف داره.هیچوقت نمیفهمم کی قراره من رو از پا در بیاره.حوصله ندارم ازش بنویسم.این روزا تا تونستم در موردش غر زدم و نوشتم.چیز مزخرفیه.
فقط دلم میخواست امروز یه یادداشت منتشر کنم و در مورد این مدتم بنویسم.امروز زیاد به مرگ فکر کردم.
هنوزم بارهای زیادی با خودم میگم کاش زندگی اینقدر سخت نبود.اگه میتونستم یه آرزو کنم آرزو میکردم این دنیا ساده تر و اروم تر بود.دلم برای چشم های اروم آدما تنگ شده.
