خلاصه و مفید

روانشناس باید مثل یه چراغ عمل کنه.روانشناس خوب قرار نیست به جای تو فکر کنه،به جای تو تصمیم بگیره و بجای تو درد بکشه...

روانشناس تو رو با خودش همراه نمیکنه،بلکه با تو همراه میشه.

روان شناس خوب برات نتیجه گیری نمیکنه،تو با کمکش به نتیجه میرسی قرار نیست برات مشخص کنه تو فلان مشکل رو داری یا فلان اشتباه رو کردی یا فلان آسیب رو داری بعدشم نصیحتت کنه که اشتباهه! اون میشه مثل یه فانوس توی دستات.راه رو برات روشن میکنه وکنارت قدم میزنه تا گم نشی و نترسی.ولی این تو هستی که میری و کشف میکنی و پیدا میکنی.

روانشناسی خوبه که تو رو بشنوه.اجازه بده و بهت کمک کنه هیجانی که تجربه نکردی رو تجربه کنی.بهت یاد میده چطور فکر کنی و چطور مواجه بشی،اصطلاحا بهت ماهی نمیده بلکه ماهیگیری یاد میده. میذاره خودت بفهمی اوضاعت از چه قراره و باید چیکار کنی.

یه بار به تراپیستم میگفتم: من بارها این حرفا رو به آدمای مختلفی زدم.حتی به روانشناس های دیگه.چرا اونجا اینقدر به وضوح حسش نکردم و وارد عمقش نشدم ؟ گفت توی اتاق درمان نوع ارتباط ذهنی ما مهمه. من هیچکاری نکردم فقط بهت اجازه دادم و کمک کردم که خودت واردش بشی و تجربه اش کنی!

اون به من یاد داد همیشه بفهمم چرا دارم رنج میکشم تا یاد بگیرم چطور باید رنج بکشم...