بسم الله الرحمن الرحیم
فردا صبح ساعت ده یه میانترم تقریبا سخت دارم،امتحانی نیست که لازم باشه خیلی بابتش اذیت باشم،میدونم ک اگر یه نگاه هم ب مطالب بندازم از پسش بر میام.
نه خوابم برد،نه درس خوندم و نه هیچکار دیگه ایی.یه حس انتظار شدید و فرساینده ست. نمیتونم هیچکاری کنم و استرس و سرزنش هیچکاری نکردنم رو دارم.مدام میخوام خودم رو قانع کنم ک برم و بخونم....اما نمیرم.چرا؟ نمیدونم.
در نهایت درس نمیخونم اما هرکاردیگه ایی رو هم نمیتونم انجام بدم،از این سرگشتگی متنفرم.از اینکه هیچکاری غیر صبر کردن و تحمل کردن و با خودم راه اومدن نمیتونم انجام بدم متنفرم.از توضیح برای بقیه ک ب خدا دست خودم نیست متنفرم.از اینکه این حس و حال رو تجربه میکنم و تمام زحماتم به باد میره متنفرم.از اینکه نمیتونم تلاش کنم متنفرم.
از این حس ک تمام وجودم پر و سنگینه ولی هیچوقت گریه نمیشه متنفرم.
از خودم در این روزها متنفرم.خیلی متنفرم.شدیدا متنفرم.خسته میشم از خودم،عصبانی میشم،متنفر میشم،حالم از خودم به هم میخوره و در نهایت شاید همه ی این احساسات یه قطره اشک مخفی بشه که حالم رو بهتر نمیکنه.
امروز یه نفر رو لازم داشتم ک ازم عصبانی باشه،سرم داد بزنه،بهم فحش بده،یه سیلی محکم بهم بزنه تا بتونم گریه کنم.بلند و ممتد.ساعت ها. و بعد از خستگی و خلا و ارامش خوابم ببره تا بعد دوباره بتونم همه ی این چیزا رو مدیریت کنم...
امروز به مهدیه گفتم: اگه کل امتحانا وضعم همین باشه چی؟ فکرشم دردناکه برام...
خسته شدم بس ک ب خودم و بقیه سعی کردم توضیح بدم چرا اینطوری شده،بگم دست خودم نیست،بگم نمیدونم چرا اینطوریه و بگم چقدر سخته...چقدر سخته... الان فقط یه نفر رو میخوام ک بهم یه سیلی محکم بزنه تا بغضم بشکنه و بعد بغلم کنه تا گریه کنم.
خسته ام از اینهمه اضطراب بیخود.رنج بی دلیل.





چقدر همه چیز قشنگه و چقدر حیف ک چنین روزایی اینقدر احساسات منفی سرم آوار میشه.امروز فقط ی گوشه بی صدا توی خودم جمع شدم و با برگ و خاک هایی ک ی گوشه جمع شده بودن قلعه ساختم و فکر کردم.به چی؟نمیدونم....