حاج خانوم

بسم الله الرحمن الرحیم.

دیروز بود،غروب بود.

رفتم پیش حاج خانوم،سلام کردم،با ذوق.

از دیدنم خوشحال شد،هرچند هنوزم من رو زیاد نمیشناسه،با لبخند جوابم رو داد.

کنج نشستم، ده دقیقه شاید.

حاج خانوم داشت نماز میخوند.

خواستم برم،خداحافظی کردم مثل همیشه، حاج خانوم،کاری ندارید؟چیزی لازم نیست؟ من برم با اجازتون.

بازم مثل همیشه بود،نه عزیزم،خدا پشت و پناهت.التماس دعا.

اومدم برم و یهو یه حس قوی بهم غالب شد،حس اینکه دیگه این زن رو نمیبینم. خواستم بغلش کنم و بعد برم.یهو،خیلی بی هوا دلم خواست محکم بغلش کنم و زار زار گریه کنم.

برگشتم و شروع کردم ب سوال پیچ کردنش.حاج خانوووم شما میدونید کدوم یکی نرجس خاتونه کدوم حلیمه خاتون؟ چند سالشون بوده؟ قدشون بلند بوده؟سفید بوده پوستشون؟یادمه گفتید خوابشون رو دیدید یکبار،آره؟

حاج خانوم برای محرم چی لازم دارید؟ حاج خانوم برام دعا میکنید؟ حاج خانووووم؟...

دیدم دارم زیادی چرت و پرت میگم،سکوت کردم و یه گوشه ایستادم. بغلش نکردم،خجالت کشیدم...خداحافظی کردم و رفتم.

کنج شهره،اولین بار ب واسطه فاطمه گذرم ب اونجا خورد،یادمه که مبهوت شده بودم. چقدر اون روز حس غریبی داشتم. از حس غربتِ جایی ک همیشه پناهگاهم بود داشتم دق میکردم،رفتم اونجا.حس آرامش گرفتن از جایی ک انتظارش رو نداری،همونقدر ناب و عجیب و غیرمنتظره ست که حس غربت گرفتن از آرام گاه همیشگیت.

کنج شهره،قدیمی،ده نفر آدم اونجا همزمان جا نمیشه.

پر از پرچم و گل و تماثیل قدیمی،قالیچه های جا ب جا،ریسه رنگی ک اصلا ب فضای اونجا نمیخوره،شش تا لیوان شیشه ایی با گل قرمز و یه پارچ آبیِ آب و جاشمعی که همیشه پر از شمعه.کتاب «ارتباط با خدا» های پاره شده و دیوار های قدیمی که هرچیزی ب دستشون رسیده بهش وصل کردند.

.وقتی وارد میشی شاید حس کنی هرکسی چیزای اضافه از خونه اش رو آورده و اینجا گذاشته.بیجا هم نیست البته.

پر از زن هایی که به سنتی ترین شکل ممکن مذهبی اند،به ساده ترین و بی ادعا ترین شکل ممکن.از گرونی غصه میخورن، به هم از غم هاشون میگن،گریه میکنند گاهی غیبت دخترخاله ی جاری صغری خانوم رو میکنند و...همین.بعدش میرن ب ادامه زندگیشون میرسن و آروم و شادن.

پر از زن هایی که به سنتی ترین شکل ممکن عاشق کربلا هستند،به ساده ترین و بی ادعا ترین شکل ممکن زندگی می کنند.

از گرونی غصه میخورن، به هم از غم هاشون میگن،گریه میکنند و گاهی هم غیبت دخترخاله ی جاری صغری خانوم رو میکنند و...همین.بعدش میرن ب ادامه زندگیشون میرسن و آروم و شادن.

من؟ من عاشق بی ادعایی اونجا شدم.

حاج خانوم با اون لبخند های قشنگش،همیشه روی صندلی پلاستیکی آبی رو به روی ورودی نشسته.

به هرکسی هم ک میرسه میگه،این دوتا خانوم،قربونشون برم،خیلی حاجت میدن هااا،زود هم حاجت میدن، خانوم دکتر فلانی هم همیشه میاد اینجا نذر میکنه،حاجت گرفته. شما هم بیاید دعا کنید شمع روشن کنید،حاجت خیلی میدن، قربونشون برم،میخواستن برن پیش امام رضا ک نتونستن.منم حاجت گرفتم ازشون.

دورش بگردم که همیشه خنده ام میگیره از این حرفا،مثل بازاریاب هایی میمونه ک با عشق و سادگی تمام میخواد مخاطبش رو قانع کنه، با پاکی تمام.

هرموقع از همه چیز خسته میشم میرم اونجا،در عین سادگی،شکوه فوق العاده ایی داره. سادگی،سادگی،سادگی...

نگران حاج خانومم.چی شد یهو؟

نگرانم و کاش حاج خانوم رو بغل میکردم تا آروم شم.کاش بغلش میکردم.