بسم الله
یکی از اشتباهاتم رو فهمیدم.
و شاید مهم ترین اشتباهم.
من چیزی رو به شدت مهم میدونستم که در حقیقت مهم نبود.برای خودم بیش از حدی که لازم داشت بزرگش کرده بودم.
بیش از حدی که باید بهش ارزش داده بودم.
و همین شروع ماجرا بود.
شروع سلسله اشتباهاتی که گاهی فکر میکنم من این کارا رو کردم؟من؟
زیست شناسی دهم فصل اول میگفت: اگه ساقه و ریشه و برگ رو بریزی درون یه ظرف گیاه نمیشه.
ارتباطات بین اجزا هست که مهمه.
باید علاوه بر جزء نگری،کل نگری کرد.
به جای بررسی ساقه و ریشه و برگ
باید ربط بینشون رو کشف کرد.
معمولا همه ی مشاور ها میگفتن از فصل دوم زیست دهم شروع کنید.فصل اول مهم نیست،چیز خاصی نداره.
اما داشت!
علاوه بر جزء نگری باید کل نگری کرد.
جدای از اینکه باید یه گوشه نشست و به ظرافت ها خیره شد،گاهی باید پرواز کرد و از بالا همه چیز رو دید.
این باعث میشه هر چیزی رو به اندازه خودش ببینیم.
نه اونقدر غرق شیم که از پیچیدگیش وحشت کنیم،نه اونقدر بی دقت باشیم که بی توجهی کار دستمون بده.
در جریانی که! همونقدر که گاهی در آوردن اشک یکی گناه محسوب میشه، پاک نکردن اشک یه نفر دیگه هم گناهه.
صحنه ایی از انیمیشن روح رو به یاد میارم که بعضی ها اونقدر درگیر یه چیزی شده بودند که دیگه انسانی ازشون باقی نمونده بود.
چیزی که انسانیت رو محو کنه گناه بزرگیه...
آن سوی مرگ رو که میخوندم فهمیدم این موضوع حقیقت داره.
روح بعضی آدم ها تا مدت ها بالای قبرشون هست.روح آدم هایی که به شدت درگیر یه چیزی در دنیا بودند.
و این ارواح در کمال حسرت فساد بدنشون رو می بینند.
می دونید توصیف کتاب در موردشون چی بود؟
به شدت ناراحت و بی توجه به اطراف فقط محو قبرشون بودند....
یه موضوع دیگه رو هم فهمیدم.
علاوه بر اینکه اهداف یک شخص ارزش هاش رو نشون میده،ارزش های هر فرد جهت دهنده ی اهدافشه.
من اهداف اشتباهی رو انتخاب کرده بودم.
ارزشِ با ارزش من توسط عوامل محیطی به شدت کمرنگ شده بود در نتیجه انتخاب هدف اشتباهی داشتم.
نمیتونم خودم رو راضی کنم از چیزی که سودی نداره و ضرری هم نداره(با اینکه اگر ازش لیمیت بگیری میل میکنه به سمت مضر بودن) بگذرم.
چون طبق قانون پایستگی عادت ،هیچ عادتی از بین نمیره و به وجود نمیاد فقط از عادتی به عادت دیگر تبدیل میشه.(خرده عادت ها!)
باید برم دنبال پررنگ کردم ارزش هام.
ببینم چرا گم شدن؟
کجا گمشون کردم؟
بی رنگ و لعاب شدن ارزش هام باعث شده وقتم برای چیزی خالی بشه که ازم زمان میدزده.
زمان از دست دادن وحشتناک ترین اتفاقه...
اینکه روزها بگذرند و تو فقط بفهمی که گذشتند..
