دارم یه سریال میبینم.یه جایی از قصه دخترک نقش اصلی که افسردگی داره میگه:ببخشید.من یادم رفته بود که حتی خودم رو هم با تقلا دارم پیش میبرم....
یه روزایی با خودم میگفتم این هفته که رفتم پیش تراپیستم فقط گریه میکنم.میرم میشینم و بلند بلند گریه میکنم و ازش میپرسم چرا اینقدر سخته؟چرا من اینطوری شدم؟چرا برای کارایی که بقیه اینقدر راحت انجامش میدن،من دارم جون میدم؟
ولی وقتی میرفتم اونجا از تلاش هایی که کردم میگفتم.از اینکه چطور تلاش کردم خودم رو سرپا کنم یا اینکه چطور تونستم فلان موضوع رو با خودم حل کنم یا چطور از پس بهمان چیز بر اومدم.
من جلوی بقیه آدما میگفتم اختلال اضطراب دارم و به عمد روی واژه اختلال تاکید میکردم تا قبحش رو بشکنم.من توضیح میدادم که حتی یه چیزی مثل اضطراب هم میتونه آدما رو از پا در بیاره. همیشه از حالت هایی که تجربه میکردم بین جمع های مختلف میگفتم.چون میخواستم همه ی تلاشم رو انجام بدم که چیزی که دارم تجربه میکنم رو به کلمه تبدیل کنم.به پل ارتباطی تبدیل کنم.میخواستم بگم همین واژه ایی که ما به راحتی ازش استفاده میکنیم چقدر در حقیقت میتونه دردناک باشه.الان،چهار صبح اواخر اسفند من باید اعتراف کنم که شکست خوردم.گاردم شکست و تیکه هاش روی سرم فرود اومد و من رو زخمی کرد.
اولین مواجهه ایی که به یاد دارم مواجهه با خودم بود: چرا؟ مگه کجای مسیر رو اشتباه رفتم؟ مگه چیکار کردم؟ مگه میشه آدم بی دلیل یهو اینطوری بشه؟ من که هیچ مشکل خاصی نداشتم! پس چرا؟ ولی هیچ جوابی برای خودم نداشتم.
من چرا باید دچار اضطراب بشم؟
مواجهه دوم پدر و مادرم بودند. اونا پرسیدند ما چیزی برات کم گذاشتیم؟مشکلی توی خونه داشتی؟ اتفاقی افتاده؟ اونا بلافاصله نوک کمان رو گرفتند سمت خودشون و فکر کردند حتما خودشون پدر و مادر خوبی نبودند یا حتما یه چیزی اشتباه پیش رفته.
من خیلی عذاب کشیدم که باعث شدم اونا خودشون رو مقصر بدونند.
خیلی سعی کردم براشون توضیح بدم که خیلی اوقات اضطراب دلیل خاصی نداره.گفتم که اونا پدر و مادر فوق العاده ایی بودند ولی تمام این حرفا چیزی رو تغییر نداد.
مواجه سوم هم اتاقی هام بودند. اونها دلسوزم بودند،درد کشیدنِ من اذیتشون میکرد ، همه جوره هوام رو داشتن و بهم کمک میکردن.هربار دارو لازم داشتم یا کارم به بیمارستان میکشید همراهم بودن
اما حرف هاشون به شدت من رو اذیت کرد.اینکه گاهی به تمسخر میگفتن فلان چیز رو نگید یا فلان کار رو نکنید الان صدف معده اش درد میگیره! من کاملا میدونستم دارن شوخی میکنند و کاملا بین ما معمول بود پس:
چرا چنین شوخی های ساده ایی اینقدر من رو اذیت میکرد؟
مواجهه چهارم دوست نزدیکم بود،شخصی که در روند تراپی من بود.یه بار سوتفاهمی پیش اومد و من خیلی تلاش کردم بهش توضیح بدم که کناره گیری من بخاطر اضطرابیه که دارم تحمل میکنم.اینکه هشتاد درصد انرژی من بخاطر این اضطراب تلف میشه و من واقعا توان مدیریت خیلی از چیزهای دیگه رو ندارم اما چیزی که شنیدم من رو به هزار تیکه تبدیل کرد.هیچ وقت حال اون لحظه ام رو یادم نمیره:
اضطراب دلیل موجهی برای توجیه رفتار نیست.
مواجهه پنجم دوست هایی بودند که با هم فاصله مکانی داشتیم.آدمایی که خیلی برام عزیز بودند اما من تماساشون رو جواب نمیدادم.پیام هاشون رو دیر جواب میدادم.برای قرار ملاقات ها بهونه میاوردم و نمیرفتم.من براشون توضیح دادم.عذرخواهی کردم.گفتم که درگیر اضطرابم.گفتم به سختی دارم شرایطم رو هندل میکنم.اما اونها براشون کافی نبود.اونها معتقد بودند یه جواب تماس دادن کار سختی نیست.اونها معتقد بودن آدم یه روز درگیر اضطرابه،دو روز درگیره،یک ماه و یکسال که نیست! یا اگر حرفی نمیزدن از چشماشون میخوندم که بهانه بهتری نداشتی؟
اونا فکر میکردن من براشون اهمیت قایل نیستم.
مواجهه ششم.اطرافیان: به نظرم زیادی به خودت تلقین میکنی.آدم باید قوی باشه،اگرنه اینکه خودت رو تسلیم کنی کاری نداره.زندگی سخته اینکه اول راهه.تو اگر اول راه اینطوری شدی بقیه اش رو قراره چیکار کنی؟
.....
مواجهه هفت.برخی اساتید: برچسب نزن به خودت.اینا معمولا بهانه آدماست برای اینکه از مشکلات فرار کنند.
....
مواجهه هشت:بعضی آدما سعی کردن کنارم باشن.مهم نیست که تونستن یا نه فقط مهم اینه که من تلاششون رو دیدم و به شدت قدردان بودم. فاطمه بود که وقتی براش تعریف میکردم همیشه بهم دلداری میداد.مهدیه بود که بغلم میکرد تا گریه کنم.چقدر مدیونشونم...
خیلی خلاصه فقط اینا رو نوشتم تا بگم:
من به شدت شرمنده بودم از وجود خودم.شرمنده هستم از وجود خودم.
آورده ی اینکه اضطرابم رو به رسمیت بشناسم و سعی بر سرکوب و نادیده گرفتنش نداشته باشم برای من شرم بود. واسه همین جلوی تراپیستم گریه نمیکردم.چون میخواستم بهش نشون بدم: میبینی؟گرچه من درگیر این جریاناتم ولی دارم همه ی تلاشم رو میکنم که مدیریتش کنم. جلوی خودم شرمنده بودم.از اینکه نمیدونستم چرا دارم درد میکشم شرمنده بودم.از اینکه با همه وجود دلم میخواست درس بخونم و پیشرفت کنم ولی نمیتونستم شرمنده بودم.از اینکه اونقدر ادم ضعیفی بودم که حتی از پس خودمم برنیومدم شرمنده بودم.از اینکه کوچکترین و ساده ترین وظایف بقیه برای من یه زحمت و انرژی زیاد لازم داشت شرمنده بودم.پر از حس به دردنخور بودن،حس ناکافی بودن...من جلوی پدر و مادرم شرمنده بودم که باعث شدم خودشون رو مقصر بدونن.من جلوی هم اتاقی هام شرمنده بودم که همیشه من رو مریض و داغون دیدند.من جلوی دوست نزدیکم خیلی شرمنده شدم که به اندازه اون قوی نبودم و اجازه میدادم اضطراب اینقدر روی من اثر بذاره و نمیتونستم مثل اون مدیریتش کنم،اون خیلی قوی بود و تونست ولی من.... من جلوی دوستانم شرمنده شدم از اینکه اونقدر غرق خودم بودم که مدت ها حتی یه احوالپرسی ساده هم باهاشون نکردم و توی موقعیت های سخت نتونستم کنارشون باشم در حالی که اونها به من نیاز داشتند. من شرمنده شدم جلوی اطرافیان و از خودم پرسیدم:واقعا قراره در برابر سختی های زندگی چیکار کنم؟ من جلوی اساتیدم شرمنده شدم و از خودم پرسیدم واقعا دارم از اضطراب به عنوان بهانه استفاده میکنم؟
گاهی توی فضای مجازی به صورت گمنام توی وبلاگم مینوشتم و وقتی به خودم میومدم میدیدم حتی اونجا هم دارم سعی میکنم توضیح بدم و توجیح کنم.تمام زندگی من تبدیل شده به توضیح! در برابر همه،حتی خودم،در اوج استیصال و ناامیدی دارم تلاش میکنم از خودم دفاع کنم.بخش کوچکی از من داره تلاش میکنه از پس بخش بزرگترِ بی رحم بربیاد.نیاز دارم یکی تمام حق های دنیا رو بده بهم ولی چنین چیزی ممکن نیست،چون کی میتونه بفهمه واقعا چی درسته و چی غلط؟
من نمیدونم.حقیقت اینه که نمیدونم چرا مضطربم.نمیدونم چرا درگیر این اختلال شدم. من خودمم نمیدونم که ایا دارم ازش به عنوان بهانه استفاده میکنم؟ راه فراره؟ ضعیفم؟ ناکافی ام؟ میتونم قوی تر باشم؟ قراره در مواجهه با اتفاقات جدی تر چیکار کنم؟ من جواب هیچکدومشون رو به طور قطعی نمیدونم پس چطور میتونم در برابر بقیه ادما از خودم دفاع کنم؟؟هیچ چیزی ندارم که بهش چنگ بزنم.با هر موج واکنش بقیه غرق میشم و به اینطرف و اونطرف کوبیده میشم.
تهش؟ گاهی رها میکنم.خودم هم شروع مبکنم به له کردن خودم،از دست خودم عصبانی میشم.به خودم اسیب میزنم...اما بعد دلم برای خودم میسوزه.میگم حداقل تو که میدونی چقدر برات سخت بوده.دیگه چرا خودت با خودت اینکارو میکنی؟ بعد غصه مچاله ام میکنه. اینکه دلم برای خودم میسوزه اما به خودم حق نمیدم که برای خودم دلسوزی کنم.دلسوزی کنم که چی بشه؟ تهش که چی؟ تا کجا؟
من تلاش کردم که اضطراب رو برای بقیه توضیح بدم اما الان سراسر شرمم.الان دیگه توضیح نمیدم.بارها با خودم نوشتم و تکرار کردم که خودت رو برای هیچکس توضیح نده:توی نوت گوشیم نوشتم.وسط جزوه هام.توی برنامه ریزی هام....
خودت رو برای هیچکس توضیح نده!حق نداری به کسی بگی مضطربی.حق نداری جلوی بقیه ضعف نشون بدی.حق نداری صدف.
من دیگه نمیخوام برای کسی توضیح بدم. وقتی حتی خودم جواب سوالام رو نمیدونم چطوری به بقیه توضیح بدم ؟ اصلا چی رو توضیح بدم؟ من همه رو از دست دادم.خودم رو هم از دست دادم.و حتی نمیدونم چرا؟
و من حتی در مقابل خدا هم شرم زده ام.چون الان حتی دیگه ادم خوبی هم نیستم...
